Ανάγκη για μια πραγματική οικολογική επιλογή

Με αφορμή διάφορα δημοσιεύματα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, όλο και με μεγαλύτερη συχνότητα αυτές τις μέρες, σε σχέση με την ανάγκη ύπαρξης μιας πραγματικής οικολογικής - κοινωνικής επιλογής στις δημοτικές εκλογές, και σε συνδυασμό με μια πρόσφατη δημοσκόπηση που έτυχε να δω την περασμένη βδομάδα, θεωρώ πως εμείς, σαν ΚΙΝΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ, έχουμε πλέον ένα χρέος απέναντι στον οικολογικά σκεπτόμενο ψηφοφόρο, τον ψηφοφόρο που είναι εδώ και καιρό αποστασιωποιημένος από τα υπάρχοντα κόμματα και την πολιτκή ζωή.

Όλοι αυτοί αποζητούν εδώ καιρό μια "άλλη" επιλογή. Ένα χώρο που να μη θυμίζει τις κομματικές "κοκοραμαχίες" κάποιων, να μη θυμίζει λαϊκισμούς και αυτοπροβολές, σύγχιση αρμοδιοτήτων και ταυτοτήτων. Θέλει ένα χώρο που θα αφοσιωθεί στο κεφάλαιο που λέγεται "περιβάλλον και κοινωνία" και θα παραμείνει εκεί. Πιστό στις διακυρήξεις και τον προορισμό του.

Ως ΚΙΝΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ είχαμε από την πρώτη στιγμή διακυρήξει την αφοσίωση μας στα ιδανικά της οικολογικής ευασθησίας και της δίκαιης κοινωνίας. Ταχθήκαμε όλοι μας στο Κίνημα με στόχο να προωθήσουμε όλα τα θέματα που αφορούν το δίπτυχο οικολογία - κοινωνία, και να προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο και μ' όλες μας τις δυνάμεις να βοηθήσουμε σε αυτό τον τομέα.

Σε κάποια στιγμή, πιστέψαμε πως η όποια εμπλοκή μας σε εκλογές θα μας μετέτρεπε σε "κόμμα". Αυτό όμως δεν είναι σωστό. Πιστεύουμε πως αν ένα κίνημα επιθυμεί να παραμείνει κίνημα πιστό στις διακυρήξεις και τους στόχους του, όχι μόνο μπορεί να παραμείνει μακριά από την πολιτική (με την έννοια της υπάρχουσας πρακτικής στην Κύπρο) αλλά έχει και χρέος, αυτούς τους στόχους και σκοπούς να τους υλοποιήσει στην πράξη.

Και η προώθηση των στόχων αυτών μπορεί καλύτερα και πιο αποτελεσματικά να γίνει μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης
Εδώ είναι ο χώρος που θα έπρεπε τα κινήματα και οι στόχοι τους να προωθούνται και να βρίσκουν λύσεις τα χιλιάδες χρόνια και άλυτα προβλήματα

Για αυτό και αποφασίσαμε ότι το ΚΙΝΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ έχει χρέος και καθήκον να δώσει την παρουσία του στις δημοτικές εκλογές. Ως την ΜΟΝΑΔΙΚΗ οικολογική επιλογή, την ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ επιλογή για όσους θέλόυν ένα πραγματικά οικολογικό - κοινωνικό κίνημα να τους αντιπροσωπεύει. Υπάρχουν χιλιάδες ψηφοφόροι που έχουν βαρεθεί τις υπάρχουσες επιλογές και αναζητούν κάτι διαφορετικό, κάτι που να μιλά τη δική τους γλώσσα και να αφουγκράζεται τις δικές τους έγνοιες και ανησυχίες.

Πολεοδομικός σχεδιασμός και αστικό πράσινο

Η πόλη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που γεννιέται, αναπτύσσεται, ακμάζει ή φθίνει και κάποτε πεθαίνει. Όταν οι λόγοι του θανάτου της δεν είναι εξωτερικοί π.χ. πόλεμος, σεισμοί, πυρκαγιά, αλλά είναι νοσογόνοι εσωτερικοί, η παρακμή έρχεται αργά, ελάχιστα αντιληπτή στους πολλούς και ακόμη λιγότερο αντιληπτή από τους ίδιους τους κατοίκους της, γιατί αυτοί σιγά - σιγά έχουν προσαρμοσθεί στη φθίνουσα πορεία της. Κυριότερη αιτία παρακμής και εγκατάλειψης μίας πόλης είναι η αδυναμία υγιεινής διαβίωσης με ό,τι ψυχοσωματικό περιλαμβάνει η έννοια του όρου.

Οι δυνατότητές του πρασίνου είναι ποικίλες. Να παρέχει οξυγόνο, να μεταβάλλει το κλίμα της περιοχής, να μειώνει το θόρυβο, να περιορίζει την άμεση και έμμεση ακτινοβολία, να απομονώνει, να κρύβει, να ελέγχει, να εμποδίζει τη διάβρωση του εδάφους, να συντηρεί την πανίδα, να ομορφαίνει το περιβάλλον, να βοηθά τις κοινωνικές επαφές, να διδάσκει τον άνθρωπο. Έτσι, επιγραμματικά, φαίνεται η σημασία των στοιχείων του φυσικού περιβάλλοντος στη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών διαβίωσης του ανθρώπου στις πόλεις. Στην έννοια φυσικό περιβάλλον περιλαμβάνεται όλος ο έμβιος φυτικός και ζωικός κόσμος, το φυσικό οικοσύστημα της υπαίθρου, που στοιχεία του πρέπει να επανενταχθούν στο αστικό περιβάλλον, δηλαδή το ανθρωπογενές οικοσύστημα.

Με τις ευεργετικές επιδράσεις του πρασίνου, μπορεί αν όχι να λύσει, τουλάχιστον να αμβλύνει τα προβλήματα ρύπανσης που υπάρχουν. Το πράσινο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δομής των πόλεων. Είναι η ίδια μας η ζωή. Η ανάγκη σημαντικής αύξησης του αστικού πρασίνου με τη δημιουργία ελεύθερων και φυτεμένων χώρων είναι κάτι που δεν αμφισβητείται. Πρέπει λοιπόν να υπάρξουν γενναίες και ριζικές προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Το να φυτέψουμε δέντρα ή να βάλουμε λουλούδια στις ζαρντινιέρες δεν θα λύσει το πρόβλημα. Η λύση πρέπει να είναι σφαιρική και όχι περιστασιακή. Γιατί η κακή λύση ενός προβλήματος αποτελεί συχνά τη γενεσιουργό αιτία ενός άλλου προβλήματος.

Είναι ανάγκη να υπάρξει μία πολιτική ελεύθερων και πράσινων χώρων που θα αρχίζει από το σχεδιασμό, θα προχωράει στη δέσμευση όσων ελεύθερων χώρων υπάρχουν για πράσινο και θα καταλήγει στην παραχώρησή τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με στόχο να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες, πραγματικές και καθημερινές δραστηριότητες των κατοίκων της κάθε περιοχής. Παράλληλα θα πρέπει να υπάρξει μία αναθεώρηση του σκοπού και της λειτουργίας των υπαρχόντων χώρων πρασίνου, ούτως ώστε να μελετηθούν ξανά σύμφωνα με τις σημερινές ανάγκες, να ενωθούν σε ένα δίκτυο πρασίνου, όπου με πεζόδρομους και ποδηλατοδρόμους θα μπορεί να εξυπηρετείται ο κάτοικος της πόλης.

Στη θέση της εγκατάλειψης, των σκουπιδιών, των πρόχειρων κατασκευών που δεσπόζουν στις πίσω πλευρές των κτιρίων δημιουργείται μία περιοχή δημιουργικότητας, ζωής, χαράς και επικοινωνίας των κατοίκων όλων των ηλικιών, με υψηλή αισθητική αξία για το σύνολο της περιοχής που εφαρμόζεται η ενοποίηση, ή το σύνολο της πόλης αν το μέτρο επεκταθεί.

Άθως Αγαπητός
Δημοτικός Σύμβουλος Στροβόλου
Γενικός Γραμματέας Κινήματος Κοινωνικής Οικολογίας

Τοπική Αυτοδιοίκηση και κοινωνία των πολιτων

Πως εμείς στο Κίνημα Κοινωνικής Οικολογίας βλέπουμε την Τοπική Αυτοδιοίκηση και ποιο είναι το όραμα μας για τους Δήμους της Κύπρου.

Το "Αναπτυξιακό μας Πρόγραμμα για την περίοδο 2012 -2017
Στρατηγικός στόχος του αναπτυξιακού μας σχεδίου είναι η ανάδειξη της ποιότητας ζωής και της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς ως συγκριτικού πλεονεκτήματος της Κύπρου. Μπορούμε στους τομείς αυτούς να γίνουμε μια πρότυπη χώρα για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η ποιότητα ζωής, οι ελεύθεροι χώροι, η προσιτή στέγη για κατοίκους και επιχειρήσεις, η ελκυστικότητα των πόλεων, η φιλικότητα των μέσων μεταφοράς αποτελούν προϋπόθεση για την προσέλκυση και ανάπτυξη οικονομικών δραστηριοτήτων υψηλής προστιθέμενης αξίας που θα ενισχύσουν την απασχόληση και τον δυναμισμό της οικονομίας μας.

Βελτίωση της ποιότητας ζωής στις πόλεις
Το περιβάλλον και ο πολιτισμός είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της πόλης για όλους –κατοίκους, επισκέπτες αλλά και επιχειρήσεις. Αυτά πρέπει να γίνουν και οι βασικοί μοχλοί ανάπτυξης της σύγχρονης πόλης. Θέλουμε την πόλη ανταγωνιστική και δημιουργική. Πόλη όπου αξίζει κανείς να ζει, να σπουδάζει, να εργάζεται, να επενδύει, να διασκεδάζει. Πόλη που σέβεται την αρχιτεκτονική, τα μνημεία, τον πολιτισμό. Θέλουμε ο πολίτης να ταυτιστεί με την πόλη του. Να αγαπήσει ξανά τη δημόσια ζωή και τη συμμετοχή στα κοινά. Να αισθανθεί ότι η γνώμη του μετράει. Υποστηρίζουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αστικής αναγέννησης που περιλαμβάνει όλες τις αρμοδιότητες και ευθύνες που αναφέρονται στη ζωή μίας πόλης: κοινωνική φροντίδα, πολιτιστικές δράσεις, οικονομικές δραστηριότητες, εκπαιδευτικές υπηρεσίες, περιβαλλοντικός σχεδιασμός. Θέλουμε την πόλη ως κέντρο καινοτομίας.

Θέλουμε Πόλη Προσβάσιμη
Για όλα τα άτομα που μπορεί να εμποδίζονται και για τα άτομα με αναπηρία.

Θέλουμε την Κοινωνική Πόλη. Να μεταφερθούν περισσότερες εκπαιδευτικές και κοινωνικές αρμοδιότητες στην αρμοδιότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Από τη διαχείριση των σχολείων ως τα αστικά κέντρα υγείας.

Θέλουμε την Πράσινη Πόλη – με λιγότερα αυτοκίνητα, καθαρότερο αέρα, περισσότερο πράσινο, λιγότερα απορρίμματα. Στόχος μας θα πρέπει να είναι στο κέντρο των πόλεων οι μετακινήσεις να γίνονται μόνον με τη χρήση μέσων μαζικής μεταφοράς. Να προχωρήσουμε στη δημιουργία εκτεταμένων δικτύων ποδηλατοδρόμων. Στόχος μας είναι οι ελεύθεροι χώροι και οι χώροι πρασίνου στις μεγάλες και μεσαίες πόλεις θα αυξηθούν κατά 20%.

Θέλουμε τη Συμμετοχική Πόλη. Προτείνουμε την ετήσια λογοδοσία όλων των Δημοτικών Συμβουλίων και υποστηρίζουμε τη δεσμευτική διαβούλευση με τους φορείς της κοινωνίας και τις ΜΚΟ που αναπτύσσονται στους Δήμους.

Τι θεωρούμε εμείς Πολιτισμό
Θέλουμε μια νέα πολιτική για τον πολιτισμό που θα δίνει ευκαιρίες και δυνατότητες σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και θα περιορίζει δραστικά τις πολιτιστικές ανισότητες: όλοι οι πολίτες πρέπει να έχουν την δυνατότητα να ονειρευτούν και να γευτούν το πολιτιστικό προϊόν. Θέλουμε μια νέα πολιτική που θα διευκολύνει τη δημιουργική καλλιτεχνική έκφραση, αλλά και την αναδιατύπωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας με όρους του 21ου αιώνα –έτσι ώστε να διασφαλίζεται η δυναμική παρουσία στη σημερινή διεθνή σκακιέρα του πολιτισμού. Υποστηρίζουμε την ποιότητα, την καινοτομία και τον πειραματισμό.

Άθως Αγαπητός – Δημοτικός Σύμβουλος
Κίνημα Κοινωνικής Οικολογίας

Εθνικό σύστημα υγείας: το άπιαστο όνειρο

Περσυνό μου άρθρο, αλλά πάντα επίκαιρο। Αναδημοσιεύω με την ελπίδα της ευαισθητοποίησης κάποιων...

Είναι κάποιες στιγμές που η απορία, η αγανάκτηση και το αίσθημα της αδικίας, γίνονται τόσο μεγάλος κόμπος στο λαιμό, που δύσκολα πιστεύεις πως μπορείς να ξεπεράσεις ένα τόσο βασανιστικό αίσθημα.

Κτύπησε το τηλέφωνο μου πριν μια περίπου βδομάδα. Στην άλλη άκρη της γραμμής ένας παλιός φίλος και συνάδελφος, έντρομος, σε κατάσταση πανικού.
Ένα από τα τρία του παιδιά παρουσίασε ξαφνικά ένα σοβαρό πρόβλημα λευχαιμίας και είχε απόλυτη ανάγκη θεραπείας στο εξωτερικό.

Η διαδικασία δύσκολη, τα λεφτά που απαιτεί μια τέτοια θεραπεία πολλά, πάρα πολλά. Ούτε κι αν πουληθεί το σπίτι τους, το μόνο περιουσιακό στοιχείο που έχουν, δεν αρκεί. "Δουλεύω σαράντα χρόνια" μου είπε σχεδόν με λυγμούς, "πληρώνω φόρους, κοινωνικές ασφαλίσεις, ταμεία προνοίας, συντεχνίες, ιατροφαρμακευτική κάλυψη... Και λοιπόν; Τώρα που πεθαίνει το παιδί μου, ποιος με καλύπτει;"
Κανείς. Δυστυχώς στην ευρωπαϊκή Κύπρο του 2010, κάθε φορά που ένα παιδί, ένας πολίτης χρειαστεί τέτοιου είδους θεραπείες, κανένας δεν είναι "υπεύθυνος", "υπόχρεος" ή "υπόλογος" για να δώσει ένα χέρι βοήθειας στους ταλαιπωρημένους ανθρώπους.

Έφερα στο μυαλό μου τις συζητήσεις που άκουσα (σε κάποιες συμμετείχα κιόλας) εδώ και 20 περίπου χρόνια για το Εθνικό Σχέδιο Υγείας.

Ένα σχέδιο, όπως λέγανε τότε, που θα κάλυπτε τα πάντα και κανένας πολίτης αυτού του τόπου δεν θα ‘χε πια ανάγκη να "ζητιανεύει" κάθε φορά που χρειαζόταν μια σοβαρή εγχείρηση ή θεραπεία...

Ένα σχέδιο που θα σταματούσε μια για πάντα την απαράδεκτη "έκθεση" μικρών παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας, την περιφορά τους σε πλατείες και εκδηλώσεις (σαν αρκούδες σε πανηγύρια) για να αποφασίσουμε εμείς, οι "φιλεύσπλαχνοι, καλόκαρδοι και ευαίσθητοι" Κύπριοι να δώσουμε το κάτι τις μας...
Ένα σχέδιο που θα σεβόταν την αξιοπρέπεια αλλά και το δικαίωμα του φορολογούμενου πολίτη στην υγεία, το δικαίωμα του στη ζωή...
Ένα σχέδιο που θα έδινε ελπίδα και δικαίωμα στα παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας να συνεχίσουν να χαμογελούν, να ελπίζουν και να ονειρεύονται...

Προσπάθησα να καθησυχάσω το φίλο μου και το υποσχέθηκα να βοηθήσω όσο μπορώ. Όσο μπορώ. Αν είναι δυνατόν να κινδυνεύει ένα παιδί να χάσει τη ζωή του κι εμείς να κάνουμε "ότι μπορούμε". Κι αν αυτό το "'όσο μπορώ" δεν είναι αρκετό;

Αηδίασα στη σκέψη όλων των παχουλών λόγων των πολιτευτών , των πολιτικών και των πολιτικάντηδων.
Αηδίασα στη σκέψη όλων αυτών που ακούμε καθημερινά για επενδυτικά σχέδια δισεκατομμυρίων, για εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία μαμούθ, εκκλησίες 26 μέτρων.
Δεν ξέρω πόση είναι η δική μου ευθύνη, αν έχω οποιαδήποτε ευθύνη σε όλο αυτό το θέατρο της βλακείας, της υποκρισίας και της ψευτιάς...

Νοιώθω όμως την ανάγκη να ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη από το φίλο μου. Ένα συγνώμη γιατί δεν ξέρω πως να τον βοηθήσω αυτή τη στιγμή που ανεβαίνει το Γολγοθά του φορτωμένος τον τεράστιο σταυρό του...

Πόσο λάθος πήραμε τη ζωή μας...

Έχουμε πλεονάζοντες αστυνομικούς;

Έχουμε πλεονάζοντες αστυνομικούς; Ερώτημα που μου γεννήθηκε πρόσφατα από κάτι που έτυχε να δω...

Τώρα θα μου πείτε, ο κόσμος καίγεται εσύ τι κάθεσε και γράφεις; Ίσως να έχετε και δίκαιο, είναι όμως κάποια πράγματα που σου "φακκούν" κέντρο και δεν μπορείς να μην τα αναφέρεις. Περνούσα προχθές από την οδό Σουλίου, στο Στρόβολο.

Πρόκειται για μια πάροδο της Λεωφόρου Αθαλάσσας, απέναντι από την Αστυνομική Διεύθυνση Στροβόλου. Γύρω στις 1 το μεσημέρι. ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ολόκληροι αστυνομικοί της ομάδας "Ζ" στέκονταν εκεί για έλεγχο. Καμιά ζώνη, κανένα κινητό, τα γνωστά. Βέβαια, καλά κάνουν τη δουλειά τους οι άνθρωποι, αλλά τέσσερα άτομα ρε παιδιά;

Για μια δουλειά που μπορεί άνετα να την κάνει ένας; Μετά λέμε ότι έχουμε έλλειψη προσωπικού, θέλουμε κι άλλα όργανα στο σώμα και μάλιστα σε καιρούς που υποτίθεται πως έχουμε κρίση και πρέπει να γίνει εξοικονόμηση στις δημόσιες δαπάνες.

Κι αν για ένα τόσο απλό κι ασήμαντο θέμα όπως είναι ο έλεγχος για ζώνη και κινητο, χρειάζονται 4 άτομα, πόσοι θα χρειάζονται για ένα σοβαρό περιστατικό, ένα έγκλημα, μια κλοπή;

Άστε που με τέτοια κατάσταση, πάει χαμένη και η όλη επιχείρηση. Θα μαζέψουν καμιά 200ρια, 300ρια ευρώ από τα πρόστιμα, πάνε όλα στους μισθούς των τεσσάρων αστυνομικών...

Που ήσουν, δηλαδή, πούποτε......!!!!!!!!!

Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

37 χρόνια μετά το πραξηκόπημα, την τουρκική εισβολή, την προσφυγιά, τους αγνοούμενους...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

12 χρόνια μετά το έγκλημα του χρηματηστηρίου, το ξεκλήρισμα οικογενειών, την πτώχευση χιλιάδων συμπατριωτών μας...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

9 χρόνια μετά την πτώση του ελικοπτέρου της Εθνικής Φρουράς που προκάλεσε το θάνατο του αρχηγού της ΕΦ Ευάγγελου Φλωράκη και σε αλλους τεσσερεις αξιωματικους...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

6 χρόνια μετά την αεροπορική τραγωδία της "Ήλιος" και τους 121 νεκρούς...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

6 χρόνια από τη συντριβή στο Κολόσσι εκπαιδευτικού πολεμικού αεροπλάνου PC9 που στοίχησε τη ζωή σε δύο πιλότους της ΕΦ...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

5 χρόνια από την πτώση ελικοπτερου τύπου Mi-35 στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο που στοίχησε τη ζωή σε δυο χειριστές...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

2 χρόνια από την ανατροπή στρατιωτικού οχήματος τύπου «Άκμακ» που στοίχησε τη ζωή σε έφεδρο αξιωματικό...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

9 μέρες μετά την έκρηξη στο Μαρί και τον τραγικό θάνατο 13 μελών του στρατού και της πυροσβεστικής υπηρεσίας...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

100 χρόνια από σήμερα, μετά από όλα τα εγκλήματα, την αδιαφορία,
τις ατασθαλίες, τις τσαπατσουλιές, τους ανεύθυνους χειρισμούς
που θα ακολουθήσουν...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ και ΠΟΤΕ...!!!

ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ

Δανείζομαι τον τίτλο από τον φίλο τον Κώστα Πατίνι0. Φταίμε ΟΛΟΙ.
Φταίμε ΟΛΟΙ, σωστά. Και όσοι με πίκρα σιωπούν και παρακολουθούν με αγωνία την τηλεόραση, και όσοι βγήκαν στο δρόμο ως “δήθεν” αγαναχτισμένοι, και όσοι “ξωπανάϋρα” κάμνουν δηλώσεις και μας ενημρώνουν…

ΟΛΟΙ. Ένας λαός με ειδικότητα στην αυτοκαταστροφή, με μηδενικές ικανότητες, με μια αυτοεκτίμηση θεόρατη, που πιστεύουμε ακράδαντα πως είμαστε οι καλύτεροι, οι εξυπνότεροι, οι μόνοι μορφωμένοι, οικονομικά, κοινωνικά πολιτικά… Την τύφλα μας δεν ξέρουμε μα τα ξέρουμε όλα.

Έχουμε χτίσει ένα χαζοχαρούμενο μικρόκοσμο, βάλαμε μέσα κάθε λογής κόμπλεξ και αποθημένο, τον πασπαλίσαμε με κιτσαριό του κερατά, με υφάκι, ανασφάλειες, "ξυππασιές".

Βλέπουμε που μας οδηγούν, βλέπουμε τις αδιαφορίες, τις βλακίες, τις εγκληματικές αμέλειες, το τσαπατσουλιό, αλλά αντιδρούμε (μόνο φραστικά) ανάλογα με την κομματική μας κληρονομιά. Αν το εκάστοτε συμβάν προέρχεται από το "αντίπαλο" κόμμα, τότε φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, ζητούμε παραιτήσεις και ενίοτε, "παραδειγματικές τιμωρίες". Αν όμως στην εξουσία είναι "οι δικοί" μας τότε είτε σκάζουμε και περιμένουμε καμιά βδομάδα να ξεχαστεί το όποιο κακό, ή προσπαθούμε να βρούμε δικαιολογίες, σημεία, σημάδια, ελαφρυντικά.

Τα βλέπουμε όλα αυτά αλλά δεν μας καίγεται καρφί. Κάθε φορά μας αρπάζουν από τη μύτη και μας κουβαλούν στην κάλπη, τους ψηφίσζουμε, χαιρόμαστε που "κερδίσαμε" (;) και πάλι από την αρχή... Στην ηλίθια τη ζωή μας, την άχαρη ύπαρξη μας, τον εγκεφαλικό αυνανισμό μας και την περηφάνεια μας για τον άσχετο κι αχάπαρο μικρόκοσμο μας.

Είμαστε ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ, άσχετοι με κάθε έννοια, αρνάκια που το παίζουν λύκοι και λιοντάρια...

Πάμε να διαμαρτυρηθούμε, έλεγε το μήνυμα σήμερα το πρωί. Ποιοι να διαμαρτυρηθούν ρεεεε; Εμείς; Και σε ποιους; Σε αυτούς που θεωρούμε (οι μισοί) ως περίπου "Θεούς"; Ή οι άλλοι στους επόμενους τους οποίους (οι άλλοι μισοί) θεωρούν ως περίπου "Θεούς";