Εθνικό σύστημα υγείας: το άπιαστο όνειρο

Περσυνό μου άρθρο, αλλά πάντα επίκαιρο। Αναδημοσιεύω με την ελπίδα της ευαισθητοποίησης κάποιων...

Είναι κάποιες στιγμές που η απορία, η αγανάκτηση και το αίσθημα της αδικίας, γίνονται τόσο μεγάλος κόμπος στο λαιμό, που δύσκολα πιστεύεις πως μπορείς να ξεπεράσεις ένα τόσο βασανιστικό αίσθημα.

Κτύπησε το τηλέφωνο μου πριν μια περίπου βδομάδα. Στην άλλη άκρη της γραμμής ένας παλιός φίλος και συνάδελφος, έντρομος, σε κατάσταση πανικού.
Ένα από τα τρία του παιδιά παρουσίασε ξαφνικά ένα σοβαρό πρόβλημα λευχαιμίας και είχε απόλυτη ανάγκη θεραπείας στο εξωτερικό.

Η διαδικασία δύσκολη, τα λεφτά που απαιτεί μια τέτοια θεραπεία πολλά, πάρα πολλά. Ούτε κι αν πουληθεί το σπίτι τους, το μόνο περιουσιακό στοιχείο που έχουν, δεν αρκεί. "Δουλεύω σαράντα χρόνια" μου είπε σχεδόν με λυγμούς, "πληρώνω φόρους, κοινωνικές ασφαλίσεις, ταμεία προνοίας, συντεχνίες, ιατροφαρμακευτική κάλυψη... Και λοιπόν; Τώρα που πεθαίνει το παιδί μου, ποιος με καλύπτει;"
Κανείς. Δυστυχώς στην ευρωπαϊκή Κύπρο του 2010, κάθε φορά που ένα παιδί, ένας πολίτης χρειαστεί τέτοιου είδους θεραπείες, κανένας δεν είναι "υπεύθυνος", "υπόχρεος" ή "υπόλογος" για να δώσει ένα χέρι βοήθειας στους ταλαιπωρημένους ανθρώπους.

Έφερα στο μυαλό μου τις συζητήσεις που άκουσα (σε κάποιες συμμετείχα κιόλας) εδώ και 20 περίπου χρόνια για το Εθνικό Σχέδιο Υγείας.

Ένα σχέδιο, όπως λέγανε τότε, που θα κάλυπτε τα πάντα και κανένας πολίτης αυτού του τόπου δεν θα ‘χε πια ανάγκη να "ζητιανεύει" κάθε φορά που χρειαζόταν μια σοβαρή εγχείρηση ή θεραπεία...

Ένα σχέδιο που θα σταματούσε μια για πάντα την απαράδεκτη "έκθεση" μικρών παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας, την περιφορά τους σε πλατείες και εκδηλώσεις (σαν αρκούδες σε πανηγύρια) για να αποφασίσουμε εμείς, οι "φιλεύσπλαχνοι, καλόκαρδοι και ευαίσθητοι" Κύπριοι να δώσουμε το κάτι τις μας...
Ένα σχέδιο που θα σεβόταν την αξιοπρέπεια αλλά και το δικαίωμα του φορολογούμενου πολίτη στην υγεία, το δικαίωμα του στη ζωή...
Ένα σχέδιο που θα έδινε ελπίδα και δικαίωμα στα παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας να συνεχίσουν να χαμογελούν, να ελπίζουν και να ονειρεύονται...

Προσπάθησα να καθησυχάσω το φίλο μου και το υποσχέθηκα να βοηθήσω όσο μπορώ. Όσο μπορώ. Αν είναι δυνατόν να κινδυνεύει ένα παιδί να χάσει τη ζωή του κι εμείς να κάνουμε "ότι μπορούμε". Κι αν αυτό το "'όσο μπορώ" δεν είναι αρκετό;

Αηδίασα στη σκέψη όλων των παχουλών λόγων των πολιτευτών , των πολιτικών και των πολιτικάντηδων.
Αηδίασα στη σκέψη όλων αυτών που ακούμε καθημερινά για επενδυτικά σχέδια δισεκατομμυρίων, για εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία μαμούθ, εκκλησίες 26 μέτρων.
Δεν ξέρω πόση είναι η δική μου ευθύνη, αν έχω οποιαδήποτε ευθύνη σε όλο αυτό το θέατρο της βλακείας, της υποκρισίας και της ψευτιάς...

Νοιώθω όμως την ανάγκη να ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη από το φίλο μου. Ένα συγνώμη γιατί δεν ξέρω πως να τον βοηθήσω αυτή τη στιγμή που ανεβαίνει το Γολγοθά του φορτωμένος τον τεράστιο σταυρό του...

Πόσο λάθος πήραμε τη ζωή μας...

Έχουμε πλεονάζοντες αστυνομικούς;

Έχουμε πλεονάζοντες αστυνομικούς; Ερώτημα που μου γεννήθηκε πρόσφατα από κάτι που έτυχε να δω...

Τώρα θα μου πείτε, ο κόσμος καίγεται εσύ τι κάθεσε και γράφεις; Ίσως να έχετε και δίκαιο, είναι όμως κάποια πράγματα που σου "φακκούν" κέντρο και δεν μπορείς να μην τα αναφέρεις. Περνούσα προχθές από την οδό Σουλίου, στο Στρόβολο.

Πρόκειται για μια πάροδο της Λεωφόρου Αθαλάσσας, απέναντι από την Αστυνομική Διεύθυνση Στροβόλου. Γύρω στις 1 το μεσημέρι. ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ολόκληροι αστυνομικοί της ομάδας "Ζ" στέκονταν εκεί για έλεγχο. Καμιά ζώνη, κανένα κινητό, τα γνωστά. Βέβαια, καλά κάνουν τη δουλειά τους οι άνθρωποι, αλλά τέσσερα άτομα ρε παιδιά;

Για μια δουλειά που μπορεί άνετα να την κάνει ένας; Μετά λέμε ότι έχουμε έλλειψη προσωπικού, θέλουμε κι άλλα όργανα στο σώμα και μάλιστα σε καιρούς που υποτίθεται πως έχουμε κρίση και πρέπει να γίνει εξοικονόμηση στις δημόσιες δαπάνες.

Κι αν για ένα τόσο απλό κι ασήμαντο θέμα όπως είναι ο έλεγχος για ζώνη και κινητο, χρειάζονται 4 άτομα, πόσοι θα χρειάζονται για ένα σοβαρό περιστατικό, ένα έγκλημα, μια κλοπή;

Άστε που με τέτοια κατάσταση, πάει χαμένη και η όλη επιχείρηση. Θα μαζέψουν καμιά 200ρια, 300ρια ευρώ από τα πρόστιμα, πάνε όλα στους μισθούς των τεσσάρων αστυνομικών...

Που ήσουν, δηλαδή, πούποτε......!!!!!!!!!

Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

37 χρόνια μετά το πραξηκόπημα, την τουρκική εισβολή, την προσφυγιά, τους αγνοούμενους...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

12 χρόνια μετά το έγκλημα του χρηματηστηρίου, το ξεκλήρισμα οικογενειών, την πτώχευση χιλιάδων συμπατριωτών μας...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

9 χρόνια μετά την πτώση του ελικοπτέρου της Εθνικής Φρουράς που προκάλεσε το θάνατο του αρχηγού της ΕΦ Ευάγγελου Φλωράκη και σε αλλους τεσσερεις αξιωματικους...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

6 χρόνια μετά την αεροπορική τραγωδία της "Ήλιος" και τους 121 νεκρούς...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

6 χρόνια από τη συντριβή στο Κολόσσι εκπαιδευτικού πολεμικού αεροπλάνου PC9 που στοίχησε τη ζωή σε δύο πιλότους της ΕΦ...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

5 χρόνια από την πτώση ελικοπτερου τύπου Mi-35 στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο που στοίχησε τη ζωή σε δυο χειριστές...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

2 χρόνια από την ανατροπή στρατιωτικού οχήματος τύπου «Άκμακ» που στοίχησε τη ζωή σε έφεδρο αξιωματικό...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

9 μέρες μετά την έκρηξη στο Μαρί και τον τραγικό θάνατο 13 μελών του στρατού και της πυροσβεστικής υπηρεσίας...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

100 χρόνια από σήμερα, μετά από όλα τα εγκλήματα, την αδιαφορία,
τις ατασθαλίες, τις τσαπατσουλιές, τους ανεύθυνους χειρισμούς
που θα ακολουθήσουν...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ και ΠΟΤΕ...!!!

ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ

Δανείζομαι τον τίτλο από τον φίλο τον Κώστα Πατίνι0. Φταίμε ΟΛΟΙ.
Φταίμε ΟΛΟΙ, σωστά. Και όσοι με πίκρα σιωπούν και παρακολουθούν με αγωνία την τηλεόραση, και όσοι βγήκαν στο δρόμο ως “δήθεν” αγαναχτισμένοι, και όσοι “ξωπανάϋρα” κάμνουν δηλώσεις και μας ενημρώνουν…

ΟΛΟΙ. Ένας λαός με ειδικότητα στην αυτοκαταστροφή, με μηδενικές ικανότητες, με μια αυτοεκτίμηση θεόρατη, που πιστεύουμε ακράδαντα πως είμαστε οι καλύτεροι, οι εξυπνότεροι, οι μόνοι μορφωμένοι, οικονομικά, κοινωνικά πολιτικά… Την τύφλα μας δεν ξέρουμε μα τα ξέρουμε όλα.

Έχουμε χτίσει ένα χαζοχαρούμενο μικρόκοσμο, βάλαμε μέσα κάθε λογής κόμπλεξ και αποθημένο, τον πασπαλίσαμε με κιτσαριό του κερατά, με υφάκι, ανασφάλειες, "ξυππασιές".

Βλέπουμε που μας οδηγούν, βλέπουμε τις αδιαφορίες, τις βλακίες, τις εγκληματικές αμέλειες, το τσαπατσουλιό, αλλά αντιδρούμε (μόνο φραστικά) ανάλογα με την κομματική μας κληρονομιά. Αν το εκάστοτε συμβάν προέρχεται από το "αντίπαλο" κόμμα, τότε φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, ζητούμε παραιτήσεις και ενίοτε, "παραδειγματικές τιμωρίες". Αν όμως στην εξουσία είναι "οι δικοί" μας τότε είτε σκάζουμε και περιμένουμε καμιά βδομάδα να ξεχαστεί το όποιο κακό, ή προσπαθούμε να βρούμε δικαιολογίες, σημεία, σημάδια, ελαφρυντικά.

Τα βλέπουμε όλα αυτά αλλά δεν μας καίγεται καρφί. Κάθε φορά μας αρπάζουν από τη μύτη και μας κουβαλούν στην κάλπη, τους ψηφίσζουμε, χαιρόμαστε που "κερδίσαμε" (;) και πάλι από την αρχή... Στην ηλίθια τη ζωή μας, την άχαρη ύπαρξη μας, τον εγκεφαλικό αυνανισμό μας και την περηφάνεια μας για τον άσχετο κι αχάπαρο μικρόκοσμο μας.

Είμαστε ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ, άσχετοι με κάθε έννοια, αρνάκια που το παίζουν λύκοι και λιοντάρια...

Πάμε να διαμαρτυρηθούμε, έλεγε το μήνυμα σήμερα το πρωί. Ποιοι να διαμαρτυρηθούν ρεεεε; Εμείς; Και σε ποιους; Σε αυτούς που θεωρούμε (οι μισοί) ως περίπου "Θεούς"; Ή οι άλλοι στους επόμενους τους οποίους (οι άλλοι μισοί) θεωρούν ως περίπου "Θεούς";

Για πραγματικά, ανθρώπινες πόλεις...

Το σύνθημα «Ανθρώπινες πόλεις» δεν είναι απλά ένα εύηχο σλόγκαν που κάνει την εμφάνιση του σε μια προεκλογική περίοδο. Είναι μια πρόταση που πηγάζει μέσα από τις ηθικές αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και της παγκόσμιας οικολογικής ιδεολογίας και που αντικατοπτρίζει τις θέσεις του Κινήματος Κοινωνικής Οικολογίας από την πρώτη μέρα της ίδρυσης του.

Τι σημαίνει όμως ο όρος «ανθρώπινη πόλη»; Πως εννοούμε αυτό μας το σύνθημα και πως, έμπρακτα και ουσιαστικά, προσπαθούμε να το κάνουμε πράξη στην καθημερινή ζωή. Ανθρώπινη πόλη, στο δικό μας μυαλό, σημαίνει μια πόλη σωστά οργανωμένη, καθαρή, με συντονισμένες υπηρεσίες, λειτουργικότητα αλλά κυρίως φιλική στους δημότες. Σε όλες τις ομάδες των δημοτών.

Γιατί, το γεγονός ότι μια πόλη είναι φιλική σε μια μόνο μερίδα των κατοίκων της, έστω κι αν αποτελεί την πλειοψηφία, αυτό δεν είναι καθόλου αρκετό. Η δική μας προσπάθεια, στρέφεται στη μετατροπή των Δήμων και Κοινοτήτων σε πλήρως προσβάσιμους και λειτουργικούς για όλες τις ομάδες δημοτών και κυρίως τις ομάδες των κινητικά εμποδιζόμενων ατόμων όπως οι ανάπηροι, οι τυφλοί, οι υπερήλικες, τα μικρά παιδιά κοκ.

Δυστυχώς μέχρι σήμερα, παρά τις όποιες προσπάθειες, τις οποίες δε μηδενίζουμε σε καμιά περίπτωση, δεν έχουν γίνει όλα όσα έπρεπε να γίνουν. Σήμερα, οι Δήμοι έχουν τεράστιες ελλείψεις πεζοδρομίων. Ακόμα και σε μεγάλες λεωφόρους, οι πεζοί, και κυρίως οι ομάδες που αναφέρονται πιο πάνω, αναγκάζονται να περπατούν στο οδόστρωμα, πολλές φορές θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Για τα άτομα με δυσκολία στην κίνηση, δεν υπάρχει σχεδόν καμιά σημαντική φροντίδα.

Επικρατεί μια απαράδεκτη κατάσταση και πολλοί δημότες αναγκάζονται να μένουν στο σπίτι, μη έχοντας άλλη επιλογή. Και στις περιπτώσεις όμως που υπάρχουν πεζοδρόμια, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Πολλά από αυτά δεν διαθέτουν τις αναγκαίες ράμπες και ως εκ τούτου δεν είναι προσβάσιμα. Είναι βέβαια και το άλλο φαινόμενο που παρατηρείται και προκαλεί πρόσθετα προβλήματα. Στα περισσότερα πεζοδρόμια, σταθμεύουν τα αυτοκίνητα, τοποθετούνται οι κάδοι απορριμμάτων και ανακύκλωσης, στοιβάζονται κιβώτια, μπαίνουν διαφημιστικές πινακίδες, διενεργούνται πάσης φύσεως «εργασίες»... Στο μόνο που δεν χρησιμεύουν είναι να χρησιμοποιούνται από τους πεζούς.

Έχουμε επανηλημένα θέσει σε όλα τα επίπεδα και τους αρμόδιους φορείς, το θέμα προσβασιμότητας σε κτίρια δημόσιας χρήσης, υπηρεσίες και οργανισμούς. Είναι για μας αδιανόητο το 2011, σε ευρωπαϊκούς δήμους, ένας ανάπηρος να μη μπορεί να μπει με το τροχοκάθισμα του σε ένα περίπτερο, ένα φούρνο ή ακόμα χειρότερα, σε ένα υπουργείο!!!...

Πολιτικά κόμματα, οι ηθικοί αυτουργοί του ποδοσφαιρκού εγκλήματος

Εδώ και δεκαετίες χρησιμοποιούν και ενίοτε ασελγούν πάνω στο ποδόσφαιρο με μοναδικό σκοπό να κρατούν τα ποσοστά των κομμάτων τους.

Εδώ και χρόνια μας δουλεύουν ψιλό γαζί, πως τάχα νοιάζονται για το καλό του αθλήματος και ότι "θέλουν" να σταματήσει η βία και η πλήρης, αχαλίνωτη και σχιζοφρενική κομματικοποίηση του ποδοσφαίρου.

Μια ζωή τώρα βλέπουν τα "λάθη" της απέναντι κερκίδας, προσπαθώντας με χίλες δυο μαλαγανιές και βλακώδης δικαιολογίες και μισόλογα να κατηγορήσουν τους "αντίπαλους" και να υπερσπιστούν τους "δικούς" τους.

Κάθε φορά που τα άβουλα και άνοα οπαδάκια τα σπάσουν, τα κάψουν και τα κάνουν γυαλιά καρφιά, βλέπουν την μεγάλη ευκαιρία να προωθήσουν τα κόμματα τους και να μειώσουν τα αντίπαλα.

Όλοι εσείς που βγήκατε σήμερα, την περασμένη βδομάδα, πέρσυ, πρόπερσυ ή πριν 5, 10 και 20 χρόνια να "κακίσετε" τάχα τα έκτροπα εντός και εκτός γηπέδων, ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ αυτών των κακών. Είστε εσείς που εκμαιεύεται κάθε βρισιά, κάθε καυγά, κάθε κάψιμο και κάθε σπάσιμο από τους οπαδάκους των ομάδων.

Όλοι εσείς που σήμερα και πέρσυ και πριν 5, 10 χρόνια, βρήκατε την ευκαιρία να "κτυπήσετε" την (όποια) κυβέρνηση, θα επρεπε να μπείτε στο σπίτι σας να κρυφτείτε। Για για όλα, ΜΑ ΓΙΑ ΟΛΑ, απόλυτη, μοναδική και εγκληματική ευθύνη για την κατάντια, την παρακμή και την πρωτόγονη συμπεριφορά νέων ανθρώπων, σε μια υποτιθέμενη ευρωπαϊκή χώρα, τον 21ο αιώνα, έχετε ΜΟΝΟ εσείς!

Για την ντροπή και τον εξευτελισμό της όποιας ανθρώπινης αξιοπρέπειας που συνεχίζει ακάθεκτη εδώ και δεκαετίες να καταστρέφει κάθε έννοια αθλητισμού και πολιτισμού, οι μόνοι που πρέπει να ζητήσουν ΣΥΓΝΩΜΗ είστε εσείς, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, παραστεκάμενοι και φερέφωνα της όποιας κομματικής σκοπιμότητας...

Αν είχατε έστω και ένα δράμι ευθειξίας, αντί να βγαίνατε σήμερα να κάμετε μαθήματα λογικής και σωστής συμπεριφοράς, θα έπρεπε απλά να παραιτηθείτε από υποψήφιοι και να φεύγατε μια για πάντα από το προσκήνιο. Αν είχατε...

Μην με ψηφισετε... Δεν θα είμαι υποψήφιος!!!

Χωρίς πολλά πολλά λόγια....

- Επειδή δεν μπορώ να σας λύσω το Κυπριακό...
- Επειδή δεν είμαι ειδήμωνας οικονομολόγος, διεθνολόγος, μετερεολόγος, κοινωνιολόγος, ούτε καν ηλεκτρολόγος
- Επειδή δεν κατάφερα να κρύφω τα συναισθήματα μου
- Επειδή δεν μου περνούν οι μυστικές συμφωνίες
- Επειδή έχω ήδη αφορολόγητο αυτοκίνητο!!!!!!!!
- Επειδή δεν θα εκλεγόμουν, anyway!!!
- Επειδή τα €500 για το παράβολο, εν πολλά για μένα...

Έτσι, βολευτείτε με όλους τους υπόλοιπους. Υπάρχουν άλλωστε τόοοοοοοοοοοοσοι πολλοί και ειδικοί, που σας αγαπούν, σας σέβονται και θα σας βγάλουν ασπροπρόσωπους!!!