Πολιτικά κόμματα, οι ηθικοί αυτουργοί του ποδοσφαιρκού εγκλήματος

Εδώ και δεκαετίες χρησιμοποιούν και ενίοτε ασελγούν πάνω στο ποδόσφαιρο με μοναδικό σκοπό να κρατούν τα ποσοστά των κομμάτων τους.

Εδώ και χρόνια μας δουλεύουν ψιλό γαζί, πως τάχα νοιάζονται για το καλό του αθλήματος και ότι "θέλουν" να σταματήσει η βία και η πλήρης, αχαλίνωτη και σχιζοφρενική κομματικοποίηση του ποδοσφαίρου.

Μια ζωή τώρα βλέπουν τα "λάθη" της απέναντι κερκίδας, προσπαθώντας με χίλες δυο μαλαγανιές και βλακώδης δικαιολογίες και μισόλογα να κατηγορήσουν τους "αντίπαλους" και να υπερσπιστούν τους "δικούς" τους.

Κάθε φορά που τα άβουλα και άνοα οπαδάκια τα σπάσουν, τα κάψουν και τα κάνουν γυαλιά καρφιά, βλέπουν την μεγάλη ευκαιρία να προωθήσουν τα κόμματα τους και να μειώσουν τα αντίπαλα.

Όλοι εσείς που βγήκατε σήμερα, την περασμένη βδομάδα, πέρσυ, πρόπερσυ ή πριν 5, 10 και 20 χρόνια να "κακίσετε" τάχα τα έκτροπα εντός και εκτός γηπέδων, ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ αυτών των κακών. Είστε εσείς που εκμαιεύεται κάθε βρισιά, κάθε καυγά, κάθε κάψιμο και κάθε σπάσιμο από τους οπαδάκους των ομάδων.

Όλοι εσείς που σήμερα και πέρσυ και πριν 5, 10 χρόνια, βρήκατε την ευκαιρία να "κτυπήσετε" την (όποια) κυβέρνηση, θα επρεπε να μπείτε στο σπίτι σας να κρυφτείτε। Για για όλα, ΜΑ ΓΙΑ ΟΛΑ, απόλυτη, μοναδική και εγκληματική ευθύνη για την κατάντια, την παρακμή και την πρωτόγονη συμπεριφορά νέων ανθρώπων, σε μια υποτιθέμενη ευρωπαϊκή χώρα, τον 21ο αιώνα, έχετε ΜΟΝΟ εσείς!

Για την ντροπή και τον εξευτελισμό της όποιας ανθρώπινης αξιοπρέπειας που συνεχίζει ακάθεκτη εδώ και δεκαετίες να καταστρέφει κάθε έννοια αθλητισμού και πολιτισμού, οι μόνοι που πρέπει να ζητήσουν ΣΥΓΝΩΜΗ είστε εσείς, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, παραστεκάμενοι και φερέφωνα της όποιας κομματικής σκοπιμότητας...

Αν είχατε έστω και ένα δράμι ευθειξίας, αντί να βγαίνατε σήμερα να κάμετε μαθήματα λογικής και σωστής συμπεριφοράς, θα έπρεπε απλά να παραιτηθείτε από υποψήφιοι και να φεύγατε μια για πάντα από το προσκήνιο. Αν είχατε...

Μην με ψηφισετε... Δεν θα είμαι υποψήφιος!!!

Χωρίς πολλά πολλά λόγια....

- Επειδή δεν μπορώ να σας λύσω το Κυπριακό...
- Επειδή δεν είμαι ειδήμωνας οικονομολόγος, διεθνολόγος, μετερεολόγος, κοινωνιολόγος, ούτε καν ηλεκτρολόγος
- Επειδή δεν κατάφερα να κρύφω τα συναισθήματα μου
- Επειδή δεν μου περνούν οι μυστικές συμφωνίες
- Επειδή έχω ήδη αφορολόγητο αυτοκίνητο!!!!!!!!
- Επειδή δεν θα εκλεγόμουν, anyway!!!
- Επειδή τα €500 για το παράβολο, εν πολλά για μένα...

Έτσι, βολευτείτε με όλους τους υπόλοιπους. Υπάρχουν άλλωστε τόοοοοοοοοοοοσοι πολλοί και ειδικοί, που σας αγαπούν, σας σέβονται και θα σας βγάλουν ασπροπρόσωπους!!!

Καρακάξες και σπουργίτια - Η "ελεύθερη" αγορά!

Πρωί του Σαββάτου καθόμουν στη βεράντα του σπιτιού μου απλαμβάνοντας τον πρώτο καφέ...
Παρατήρησα απέναντι, στο δρόμο ένα σπουργίτι να τσιμπολογά ένα κομμάτι ψωμί που κάποιος πέταξε στη μέση του δρόμου. Το έχουμε αυτό το "προτέρημα" στην Κύπρο. Ότι δε θέλουμε, το πετάμε. Στο δρόμο, στα άδεια οικόπεδα, στο ύπαιθρο, στη θάλασσα!

Σε μερικά λεπτά άλλα 5-6 σπουργίτια ήρθαν να συντροφέψουν το πρώτο στο αναπάντεχο πρόγευμα τους... Σε λίγο έκαμε την εμφάνιση του κι ένα φιλικουτούνι. Δεν είναι περιστέρι, ένα άλλο, συγκενικό πουλί. Στη θέα του φιλικουτουνιού, τα σπουργίτια ξαφνιάστημαν, πέταξαν μακριά αφήνοντας το νέο "πελάτη" του ψωμιού μόνο του.

Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ. Δευτερόλεπτα μετά ένα ένα τα σπουργίτια ξεθάρευαν κι έρχονταν να συνεχίσουν το γεύμα τους. Σε κάποια στιγμή ένα δεύτερο φιλικουτούνι έκαμε την εμφάνιση του, μπαίνοντας στην παρέα που μεγάλωνε. Αυτή τη φορά τα σπουργίτια ούτε που παρατήρησαν την άφιξη του νέου συνδετημόνα.

Το μεγάλο φαγοπότι όμως δεν κράτησε πολύ. Από την κεραία της τηλεόρασης του απέναντι σπιτιού, εκεί που συνήθως κάθεται η πελώρια μαυρόασπρη καρακάξα, χύμηξε απειλητικά στη μέση της πουλλοπαρέας. Σπουργίτια και φιλικουτούνια απο φύγει φύγει... Η καρακάξα στάθηκε θριαμβευτικά πάνω από το ψωμί, το άρπαξε με το ράμφος της και πέταξε μαζί του στην ταράτσα του σπιτιού. Αμέσως βέβαια κατάλαβε πως ήταν απλά... ψωμί, άρα εντελώς άχρηστο γι' αυτήν. Το άφησε εκεί και στάθηκε να το φυλάει. Μια δυο προσπάθειες από τα σπουργίτια να κοντέψουν στο ψωμί απέβησαν άκαρπες αφού η άκαρδη καρακάξα δεν άφηνε κανένα να κοντέψει στο λάφυρο της.

Λάφυρο; Τι να πω; Η καρακάξα απέκτησε ένα λάφυρο το οποίο της ήταν εντελώς άχρηστο αφήνοντας νηστικά καμιά δεκαριά πουλιά. Τι μου θυμίζει αυτή η ιστορία, τι μου θυμίζει;

Το συμπέρασμα; Τροφή (πλούτος;) υπάρχει αρκετή για όλους. Κάποιοι (λίγοι) όμως συσσωρεύουν τεράστιες ποσότητες τις οποίες ούτε χρειάζονται ούτε ποτέ θα χρησιμοποιήσουν, αφήνοντας τους πολλούς πεινασμένους και στερημένους.

Έτσι πάει η οικονομία της "ελεύερης" αγοράς, της σύγχρονης κοινωνίας μας. Σε μια κοινωνία όπου συνήθως, λόγο και δικαιώματα απολαμβάνουν οι καρακάξες ενώ τα σπουργίτια και τα φιλικουτούνια βλέπουν από μακριά...!!!

Καλό ταξίδι φίλε Άκη...

Σαλπάρισες μονάχος κι έκοψες τα σκοινιά
Καλό ταξίδι να 'ναι...

Πρίν τέσσερα περίπου χρόνια ήρθα αντιμέτωπος με την γνωστή γραφειοκρατία, τους "κανονισμούς", την άρνηση και τα μικροσυμφέροντα κάποιων δημοσίων υπαλλήλων και κάποιων "εκπαιδευτικών".

Η κοινότητα Ακακίου και 3-4 άλλες γειτονικές κοινότητες ζητούσαν επίμονα να λειτουργήσει μονάδα ειδικής εκπαίδευσης στο χωριό τους για να να μην αναγκάζονται οι γονείς των παιδιών με ειδικές ανάγκες να πηγαινοέρχονται μίλια ολόκληρα καθημερινά, πήγαινε - έλα να μεταφέρουν τα παιδιά σε άλλη κοινότητα που λειτουργούσε ειδική μονάδα.

Στο Δημοτικό σχολείο Ακακίου υπήρχε ειδικός χώρος με σχετική πρόνοια. Υπήρχε όμως και η άρνηση. Η οποία δεν ξέρω από που ακριβώς προερχόταν, έβγαινε πάντως προς τα έξω μέσω της διευθύντριας του σχολείου. "Δεν είχαν χώρο", "δεν είχαν προσωπικό", "δεν ήταν έτοιμοι" και άλλα πολλά προσκόμματα.

Μήνες ολόκληρους πηγαινοερχόμουν προσωπικά με συνοδεία ένα - δυό γονιών σε γραφεία, υπεύθυνους, ειδικούς και ανιδείκευτους. Η πόρτες ήταν όλες κλειστές. Ερμητικά κλειστές. Αναμφίβολα, κάποιοι γονείς προσπαθούσαν με όλη τους τη δύναμη και τις "γνωριμίες" τους να μην επιτρέψουν στα παιδιά με ειδικές ανάγκες να φοιτούν στο ίδιο σχολείο με τα δικά τους, υγειή βλαστάρια. Συμπεριφορά γνωστή, υποκρισία και ιδιοτέλεια που πηγάζει από την αμάθεια και την αναισθησία.

Η τελευταία μας ελπίδα για να καταφέρουμε το σκοπό μας ήταν ο Υπουργός Παιδεία. Αποτάθηκα προσωπικά στον Άκη Κλεάνθους. Σε τρεις μέρες με πήρε τηλέφωνο η ιδιαιτέρα από το υπουργικό γραφείο και μου ζήτησε να πάω την επομένη στο δημοτικό σχολείο ΑΚακίου όπου θα πήγαινε και ο ίδιος για μια σχολική εκδήλωση. Πήγα με δυό από τους γονείς των παιδιών με ειδικές ανάγκες...

Χρειάστηκαν τέσσερα με πέντε λεπτά παράθεσης του θέματος από τον υποφαινόμενο! Αμέσως ο Άκης έδωσε τη λύση. ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΙΔΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ, είπε. Το θέμα τελείωσε! Απλά γιατί σε ένα τέτοιο θέμα ΔΕΝ μπορούμε να πούμε όχι! Και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και οι γονείς τους δικαιώθηκαν.

Είχα ξεχάσει αυτή την ιστορία. Ο σημερινός τόσο άδικος και αναπάντεχος θάνατος του αγαπητού φίλου Άκη Κλεάνθους μου την υπενθύμισε.

Και είμαι σίγουρος πως πολλές τέτοιες παρόμοιες ιστορίες θα κρατούν ζωντανή τη μνήμη του.

Αγαπητέ φίλε Άκη, καλό ταξίδι νάναι...

Άσε τα ψέματα

Του Σωκράτη Μάλαμα

(Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που μας κλείνουν με λάσπη τα μάτια...)

Κλείνω τα μάτια και κοιτάζω τις σκιές
χίλια βουνά και θάλασσες βαθιές
σπηλιές και ξέφωτα νεράιδες και γητειές
ένα καμίνι με καταπίνει

Α! τα ρούχα μου μυρίζουνε φωτιά
Ε! ε! άσε τα ψέματα και βγές απ’ τον τεκέ
Α! τα ρούχα μου μυρίζουνε φωτιά
Ε! ε! άσε τα ψέματα και βγές απ’ τον τεκέ

Άρχοντα σβήσε τα παλιά σου μυστικά
άναψε σπίρτο να σε βρει καμιά αγκαλιά
Κόλπα κι αινίγματα μ’ ανάβουν το μυαλό
δεν έχω δρόμο κι ουρανό

Ε! γεμάτο το δισάκι μου ψωμί
Τι! τι! τι! τηλεπαιχνίδια κι ένα πλαστικό βιολί
Ω! δεκάρα τσακιστή για το γαμπρό
Α! πριν παντρευτείς να σε φιλήσω μια φορά

Λέω παραμύθια να ξορκίσω το κακό
να γίνουν όλα μαγικά μ’ ένα χορό
Σκάλα μ’ ανέβασες πριν πέσω χαμηλά
τώρα γυρίζω στα παλιά

Α! παιχνίδι της γυναίκας τα φιλιά
Αχ! Α! Α! παιχνίδι μ’ έκανε μια νόστιμη κυρά
Ω! δεκάρα τσακιστή για το γαμπρό
Α! πριν παντρευτείς να σε φιλήσω μια φορά

Μετά από 40 χρόνια εκλογικής εμπλοκής...!

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβίας μου, από τις αρχές της δεκαετίας του '70 δηλαδή, μέχρι και το 1990, ήμουν από λίγο έως και πάρα πολύ μπλεγμένος στις προεκλογικές εκστρατείες του τόπου μας!
Σαν στέλεχος μαθητικών οργανώσεων, οργανώσεων νεολαίας και ως νεαρό, τότε, μέλος κόμματος. Μια ολόκληρη εικοσαετία!!!

Από το 1991 ξεκίνησε η "καριέρα" των υποψηφιοτήτων μου. Ως Δημοτικός Σύμβουλος αρχικά, Βουλευτής μετέπειτα, Ευρωβουλευτής, ξανά Δημοτικός Σύμβουλος, ξανά Βουλευτής, ξανά Δημοτικός Σύμβουλος... Άλλη μια ολόκληρη εικοσαετία!!!

Σύνολο 40 χρόνια (φούρναρης) με 4 υποψηφιότητες στην τοπική αυτοδιοίκηση, 2 για την Βουλή των Αντιπροσώπων και μιά για το Ευρωκοινοβούλιο. Με δυό πετυχεμένες προσπάθειες το 1992 και 2007 στο Δημοτικό Συμβούλιο Στροβόλου...

Φέτος; Α, φέτος είναι η χρονιά μου. Φέτος δεν θα τρέχω να μαζεύω ψήφους και σταυρούς, δεν θα μοιράζω φυλλάδια και κάρτες (υποσχέσεις ούτως ή άλλως δεν μοίρασα ποτέ), δεν θα στείλω επιστολές, email ή άλλα προεκλογικά ντερτίπια! Δεν θα πάω σε σοβαρές, βλακώδης ή νερόβραστες εκπομπές τηλεόρασης ή ραδιοφώνου, δεν θα στείλω το "βιογραφικό" μου σε εφημερίδες με απαντήσεις σε ερωτήματα του τύπου "τι φαί σου αρέσει", "ποια ομάδα υποστηρίζεις", "τι ζώδιο είσαι", "τι αυτοκίνητο οδηγάς ή που έχεις αγοράσει εξοχικό"...

Φέτος, προεκλογικά δεν θα μου υποσχεθούν 10 χιλιάδες άτομα ότι θα με ψηφίσουν, θα πάρω 500 σταυρούς τη μέρα των εκλογών και την επομένη θα μου πουν 5--6 χιλιάδες ότι με ψήφισαν...

Φέτος δεν θα περιμένω καμιά έδρα ούτε τις μέρες των δημοσκοπήσεων ούτε το βράδυ των εκλογών. Στις 22 του Μάη δε θα ξυπνίσω από τις 6 το πρωί, να γυρίσω όλα τα εκλογικά κέντρα και δεν θα πάω στην καταμέτρηση των ψήφων!!!

40 χρόνια μου πήρε να αντιληφθώ πως όλα αυτά που έκανα με τόσο πάθος και μανία, τα έξοδα, τα τρεχάματα, οι αγωνίες, η πίεση και το σκόρσο 3-4 μηνών, τελικά δεν θα μου έλειπαν καθόλου, δεν θα τα νοσταλγούσα ούτε μια στιγμή, αλλά αντίθετα θα μου ήταν εντελώς αδιάφορα...

Μετά από 40 χρόνια, επιτέλους ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΑΝΕΤΟΣ και ΗΡΕΜΟΣ! Είναι ωραίες οι εμπειρίες, δε λέω. Αλλά μετά από τόοοοοοοοσες εμπειρίες, καταλαβαίνεις τελικά πως "ο θησαυρός" δεν ήταν παρά μόνο άνθρακες.

Καλό κουράγιο σε όσους επιμένουν (ξεροντας πως δεν έχουν καμιά ελπίδα εκλογης) να γεμίζουν τα ψηφοδέλτια με τα ονόματα τους και τα γραμματοκιβώτια με τα φυλλάδια και τις φωτογραφίες τους...

Και για όλους εκείνους τους "ρομαντικούς" που ειλικρινά ή ιδιοτελώς υπόσχονται πως θα αλλάξουν τον κόσμο, ο Νίκος Γκάτσος το έχει προβλέψει εδώ και πολλά χρόνια... Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα...!

Άλλα λόγια θκιε παπά...

Είναι πολλές φορές τόση η μανία κομμάτων και μομματιδίων να πουν κάτι, να ανακοινώσουν κάτι, να φανούν τελοσπάντων στις ειδήσεις, τις εφμερίδες και τα μπλοκς, που δεν καταλαβαίνουν καν τι λένε, ή γιατί το λένε.

Το να δηλώνεις δηλαδή στις 2 Μαρτίου 2011 "Επίθεση στη Λιβύη: Η Κύπρος να μείνει έξω από τα Νατοϊκά σχέδια" είναι μια θέση. Μια πολιτική θέση αν την δεις από μόνη της, δεν περιέχει τίποτε το κακό ή το μεμπτό.

Αν όμως, την ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΕΡΑ, 2 Μαρτίου 2011, το ίδιο κόμμα βγάλει μιαν άλλη ανακοίνωση με τίτλο "Δυστυχώς προέκυψε veto από τον Πρόεδρο" με αφορμή το βέτο του Προέδρου για την πρόταση της πλειοψηφίας της Βουλής για ένταξη στο Νατοϊκό Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, τότε καταλαβαίνει κάποιος πόση σύγχιση και πόσο αλαλούμ επικρατεί στα μυαλά κάποιων.

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗΣ και ακαταλαβίστικης εκτυροπής που έχει πάρει η πολιτική μας ζωή και τα κόμματα. Τα οποία κόμματα, έχουν μπει σε ένα τούνελ μιμητισμού και το ένα μιμείται το άλλο με απαράμιλλο ζήλο και τακτική.

Μεγάλοι και μικροί, διαφορετικοί και ταυτόσημοι. Όλοι γίνανε ένα κουβάρι με μπλεγμένα μαλλια, ή αλλιώς μαλλιά κουβάρια.

Πάει και η διαφορετικότητα πάνε και όλες οι παλιότερες προκυρήξεις. Απλά ανοίγουν το στόμα τους κι ότι βγει, βγήκε... Κανένα μέτρο και κανένας φραγμός!!!