Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

37 χρόνια μετά το πραξηκόπημα, την τουρκική εισβολή, την προσφυγιά, τους αγνοούμενους...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

12 χρόνια μετά το έγκλημα του χρηματηστηρίου, το ξεκλήρισμα οικογενειών, την πτώχευση χιλιάδων συμπατριωτών μας...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

9 χρόνια μετά την πτώση του ελικοπτέρου της Εθνικής Φρουράς που προκάλεσε το θάνατο του αρχηγού της ΕΦ Ευάγγελου Φλωράκη και σε αλλους τεσσερεις αξιωματικους...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

6 χρόνια μετά την αεροπορική τραγωδία της "Ήλιος" και τους 121 νεκρούς...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

6 χρόνια από τη συντριβή στο Κολόσσι εκπαιδευτικού πολεμικού αεροπλάνου PC9 που στοίχησε τη ζωή σε δύο πιλότους της ΕΦ...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

5 χρόνια από την πτώση ελικοπτερου τύπου Mi-35 στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο που στοίχησε τη ζωή σε δυο χειριστές...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

2 χρόνια από την ανατροπή στρατιωτικού οχήματος τύπου «Άκμακ» που στοίχησε τη ζωή σε έφεδρο αξιωματικό...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

9 μέρες μετά την έκρηξη στο Μαρί και τον τραγικό θάνατο 13 μελών του στρατού και της πυροσβεστικής υπηρεσίας...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ

100 χρόνια από σήμερα, μετά από όλα τα εγκλήματα, την αδιαφορία,
τις ατασθαλίες, τις τσαπατσουλιές, τους ανεύθυνους χειρισμούς
που θα ακολουθήσουν...
Ένοχοι: ΚΑΝΕΝΑΣ και ΠΟΤΕ...!!!

ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ

Δανείζομαι τον τίτλο από τον φίλο τον Κώστα Πατίνι0. Φταίμε ΟΛΟΙ.
Φταίμε ΟΛΟΙ, σωστά. Και όσοι με πίκρα σιωπούν και παρακολουθούν με αγωνία την τηλεόραση, και όσοι βγήκαν στο δρόμο ως “δήθεν” αγαναχτισμένοι, και όσοι “ξωπανάϋρα” κάμνουν δηλώσεις και μας ενημρώνουν…

ΟΛΟΙ. Ένας λαός με ειδικότητα στην αυτοκαταστροφή, με μηδενικές ικανότητες, με μια αυτοεκτίμηση θεόρατη, που πιστεύουμε ακράδαντα πως είμαστε οι καλύτεροι, οι εξυπνότεροι, οι μόνοι μορφωμένοι, οικονομικά, κοινωνικά πολιτικά… Την τύφλα μας δεν ξέρουμε μα τα ξέρουμε όλα.

Έχουμε χτίσει ένα χαζοχαρούμενο μικρόκοσμο, βάλαμε μέσα κάθε λογής κόμπλεξ και αποθημένο, τον πασπαλίσαμε με κιτσαριό του κερατά, με υφάκι, ανασφάλειες, "ξυππασιές".

Βλέπουμε που μας οδηγούν, βλέπουμε τις αδιαφορίες, τις βλακίες, τις εγκληματικές αμέλειες, το τσαπατσουλιό, αλλά αντιδρούμε (μόνο φραστικά) ανάλογα με την κομματική μας κληρονομιά. Αν το εκάστοτε συμβάν προέρχεται από το "αντίπαλο" κόμμα, τότε φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, ζητούμε παραιτήσεις και ενίοτε, "παραδειγματικές τιμωρίες". Αν όμως στην εξουσία είναι "οι δικοί" μας τότε είτε σκάζουμε και περιμένουμε καμιά βδομάδα να ξεχαστεί το όποιο κακό, ή προσπαθούμε να βρούμε δικαιολογίες, σημεία, σημάδια, ελαφρυντικά.

Τα βλέπουμε όλα αυτά αλλά δεν μας καίγεται καρφί. Κάθε φορά μας αρπάζουν από τη μύτη και μας κουβαλούν στην κάλπη, τους ψηφίσζουμε, χαιρόμαστε που "κερδίσαμε" (;) και πάλι από την αρχή... Στην ηλίθια τη ζωή μας, την άχαρη ύπαρξη μας, τον εγκεφαλικό αυνανισμό μας και την περηφάνεια μας για τον άσχετο κι αχάπαρο μικρόκοσμο μας.

Είμαστε ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ, άσχετοι με κάθε έννοια, αρνάκια που το παίζουν λύκοι και λιοντάρια...

Πάμε να διαμαρτυρηθούμε, έλεγε το μήνυμα σήμερα το πρωί. Ποιοι να διαμαρτυρηθούν ρεεεε; Εμείς; Και σε ποιους; Σε αυτούς που θεωρούμε (οι μισοί) ως περίπου "Θεούς"; Ή οι άλλοι στους επόμενους τους οποίους (οι άλλοι μισοί) θεωρούν ως περίπου "Θεούς";

Για πραγματικά, ανθρώπινες πόλεις...

Το σύνθημα «Ανθρώπινες πόλεις» δεν είναι απλά ένα εύηχο σλόγκαν που κάνει την εμφάνιση του σε μια προεκλογική περίοδο. Είναι μια πρόταση που πηγάζει μέσα από τις ηθικές αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και της παγκόσμιας οικολογικής ιδεολογίας και που αντικατοπτρίζει τις θέσεις του Κινήματος Κοινωνικής Οικολογίας από την πρώτη μέρα της ίδρυσης του.

Τι σημαίνει όμως ο όρος «ανθρώπινη πόλη»; Πως εννοούμε αυτό μας το σύνθημα και πως, έμπρακτα και ουσιαστικά, προσπαθούμε να το κάνουμε πράξη στην καθημερινή ζωή. Ανθρώπινη πόλη, στο δικό μας μυαλό, σημαίνει μια πόλη σωστά οργανωμένη, καθαρή, με συντονισμένες υπηρεσίες, λειτουργικότητα αλλά κυρίως φιλική στους δημότες. Σε όλες τις ομάδες των δημοτών.

Γιατί, το γεγονός ότι μια πόλη είναι φιλική σε μια μόνο μερίδα των κατοίκων της, έστω κι αν αποτελεί την πλειοψηφία, αυτό δεν είναι καθόλου αρκετό. Η δική μας προσπάθεια, στρέφεται στη μετατροπή των Δήμων και Κοινοτήτων σε πλήρως προσβάσιμους και λειτουργικούς για όλες τις ομάδες δημοτών και κυρίως τις ομάδες των κινητικά εμποδιζόμενων ατόμων όπως οι ανάπηροι, οι τυφλοί, οι υπερήλικες, τα μικρά παιδιά κοκ.

Δυστυχώς μέχρι σήμερα, παρά τις όποιες προσπάθειες, τις οποίες δε μηδενίζουμε σε καμιά περίπτωση, δεν έχουν γίνει όλα όσα έπρεπε να γίνουν. Σήμερα, οι Δήμοι έχουν τεράστιες ελλείψεις πεζοδρομίων. Ακόμα και σε μεγάλες λεωφόρους, οι πεζοί, και κυρίως οι ομάδες που αναφέρονται πιο πάνω, αναγκάζονται να περπατούν στο οδόστρωμα, πολλές φορές θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Για τα άτομα με δυσκολία στην κίνηση, δεν υπάρχει σχεδόν καμιά σημαντική φροντίδα.

Επικρατεί μια απαράδεκτη κατάσταση και πολλοί δημότες αναγκάζονται να μένουν στο σπίτι, μη έχοντας άλλη επιλογή. Και στις περιπτώσεις όμως που υπάρχουν πεζοδρόμια, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Πολλά από αυτά δεν διαθέτουν τις αναγκαίες ράμπες και ως εκ τούτου δεν είναι προσβάσιμα. Είναι βέβαια και το άλλο φαινόμενο που παρατηρείται και προκαλεί πρόσθετα προβλήματα. Στα περισσότερα πεζοδρόμια, σταθμεύουν τα αυτοκίνητα, τοποθετούνται οι κάδοι απορριμμάτων και ανακύκλωσης, στοιβάζονται κιβώτια, μπαίνουν διαφημιστικές πινακίδες, διενεργούνται πάσης φύσεως «εργασίες»... Στο μόνο που δεν χρησιμεύουν είναι να χρησιμοποιούνται από τους πεζούς.

Έχουμε επανηλημένα θέσει σε όλα τα επίπεδα και τους αρμόδιους φορείς, το θέμα προσβασιμότητας σε κτίρια δημόσιας χρήσης, υπηρεσίες και οργανισμούς. Είναι για μας αδιανόητο το 2011, σε ευρωπαϊκούς δήμους, ένας ανάπηρος να μη μπορεί να μπει με το τροχοκάθισμα του σε ένα περίπτερο, ένα φούρνο ή ακόμα χειρότερα, σε ένα υπουργείο!!!...

Πολιτικά κόμματα, οι ηθικοί αυτουργοί του ποδοσφαιρκού εγκλήματος

Εδώ και δεκαετίες χρησιμοποιούν και ενίοτε ασελγούν πάνω στο ποδόσφαιρο με μοναδικό σκοπό να κρατούν τα ποσοστά των κομμάτων τους.

Εδώ και χρόνια μας δουλεύουν ψιλό γαζί, πως τάχα νοιάζονται για το καλό του αθλήματος και ότι "θέλουν" να σταματήσει η βία και η πλήρης, αχαλίνωτη και σχιζοφρενική κομματικοποίηση του ποδοσφαίρου.

Μια ζωή τώρα βλέπουν τα "λάθη" της απέναντι κερκίδας, προσπαθώντας με χίλες δυο μαλαγανιές και βλακώδης δικαιολογίες και μισόλογα να κατηγορήσουν τους "αντίπαλους" και να υπερσπιστούν τους "δικούς" τους.

Κάθε φορά που τα άβουλα και άνοα οπαδάκια τα σπάσουν, τα κάψουν και τα κάνουν γυαλιά καρφιά, βλέπουν την μεγάλη ευκαιρία να προωθήσουν τα κόμματα τους και να μειώσουν τα αντίπαλα.

Όλοι εσείς που βγήκατε σήμερα, την περασμένη βδομάδα, πέρσυ, πρόπερσυ ή πριν 5, 10 και 20 χρόνια να "κακίσετε" τάχα τα έκτροπα εντός και εκτός γηπέδων, ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ αυτών των κακών. Είστε εσείς που εκμαιεύεται κάθε βρισιά, κάθε καυγά, κάθε κάψιμο και κάθε σπάσιμο από τους οπαδάκους των ομάδων.

Όλοι εσείς που σήμερα και πέρσυ και πριν 5, 10 χρόνια, βρήκατε την ευκαιρία να "κτυπήσετε" την (όποια) κυβέρνηση, θα επρεπε να μπείτε στο σπίτι σας να κρυφτείτε। Για για όλα, ΜΑ ΓΙΑ ΟΛΑ, απόλυτη, μοναδική και εγκληματική ευθύνη για την κατάντια, την παρακμή και την πρωτόγονη συμπεριφορά νέων ανθρώπων, σε μια υποτιθέμενη ευρωπαϊκή χώρα, τον 21ο αιώνα, έχετε ΜΟΝΟ εσείς!

Για την ντροπή και τον εξευτελισμό της όποιας ανθρώπινης αξιοπρέπειας που συνεχίζει ακάθεκτη εδώ και δεκαετίες να καταστρέφει κάθε έννοια αθλητισμού και πολιτισμού, οι μόνοι που πρέπει να ζητήσουν ΣΥΓΝΩΜΗ είστε εσείς, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, παραστεκάμενοι και φερέφωνα της όποιας κομματικής σκοπιμότητας...

Αν είχατε έστω και ένα δράμι ευθειξίας, αντί να βγαίνατε σήμερα να κάμετε μαθήματα λογικής και σωστής συμπεριφοράς, θα έπρεπε απλά να παραιτηθείτε από υποψήφιοι και να φεύγατε μια για πάντα από το προσκήνιο. Αν είχατε...

Μην με ψηφισετε... Δεν θα είμαι υποψήφιος!!!

Χωρίς πολλά πολλά λόγια....

- Επειδή δεν μπορώ να σας λύσω το Κυπριακό...
- Επειδή δεν είμαι ειδήμωνας οικονομολόγος, διεθνολόγος, μετερεολόγος, κοινωνιολόγος, ούτε καν ηλεκτρολόγος
- Επειδή δεν κατάφερα να κρύφω τα συναισθήματα μου
- Επειδή δεν μου περνούν οι μυστικές συμφωνίες
- Επειδή έχω ήδη αφορολόγητο αυτοκίνητο!!!!!!!!
- Επειδή δεν θα εκλεγόμουν, anyway!!!
- Επειδή τα €500 για το παράβολο, εν πολλά για μένα...

Έτσι, βολευτείτε με όλους τους υπόλοιπους. Υπάρχουν άλλωστε τόοοοοοοοοοοοσοι πολλοί και ειδικοί, που σας αγαπούν, σας σέβονται και θα σας βγάλουν ασπροπρόσωπους!!!

Καρακάξες και σπουργίτια - Η "ελεύθερη" αγορά!

Πρωί του Σαββάτου καθόμουν στη βεράντα του σπιτιού μου απλαμβάνοντας τον πρώτο καφέ...
Παρατήρησα απέναντι, στο δρόμο ένα σπουργίτι να τσιμπολογά ένα κομμάτι ψωμί που κάποιος πέταξε στη μέση του δρόμου. Το έχουμε αυτό το "προτέρημα" στην Κύπρο. Ότι δε θέλουμε, το πετάμε. Στο δρόμο, στα άδεια οικόπεδα, στο ύπαιθρο, στη θάλασσα!

Σε μερικά λεπτά άλλα 5-6 σπουργίτια ήρθαν να συντροφέψουν το πρώτο στο αναπάντεχο πρόγευμα τους... Σε λίγο έκαμε την εμφάνιση του κι ένα φιλικουτούνι. Δεν είναι περιστέρι, ένα άλλο, συγκενικό πουλί. Στη θέα του φιλικουτουνιού, τα σπουργίτια ξαφνιάστημαν, πέταξαν μακριά αφήνοντας το νέο "πελάτη" του ψωμιού μόνο του.

Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ. Δευτερόλεπτα μετά ένα ένα τα σπουργίτια ξεθάρευαν κι έρχονταν να συνεχίσουν το γεύμα τους. Σε κάποια στιγμή ένα δεύτερο φιλικουτούνι έκαμε την εμφάνιση του, μπαίνοντας στην παρέα που μεγάλωνε. Αυτή τη φορά τα σπουργίτια ούτε που παρατήρησαν την άφιξη του νέου συνδετημόνα.

Το μεγάλο φαγοπότι όμως δεν κράτησε πολύ. Από την κεραία της τηλεόρασης του απέναντι σπιτιού, εκεί που συνήθως κάθεται η πελώρια μαυρόασπρη καρακάξα, χύμηξε απειλητικά στη μέση της πουλλοπαρέας. Σπουργίτια και φιλικουτούνια απο φύγει φύγει... Η καρακάξα στάθηκε θριαμβευτικά πάνω από το ψωμί, το άρπαξε με το ράμφος της και πέταξε μαζί του στην ταράτσα του σπιτιού. Αμέσως βέβαια κατάλαβε πως ήταν απλά... ψωμί, άρα εντελώς άχρηστο γι' αυτήν. Το άφησε εκεί και στάθηκε να το φυλάει. Μια δυο προσπάθειες από τα σπουργίτια να κοντέψουν στο ψωμί απέβησαν άκαρπες αφού η άκαρδη καρακάξα δεν άφηνε κανένα να κοντέψει στο λάφυρο της.

Λάφυρο; Τι να πω; Η καρακάξα απέκτησε ένα λάφυρο το οποίο της ήταν εντελώς άχρηστο αφήνοντας νηστικά καμιά δεκαριά πουλιά. Τι μου θυμίζει αυτή η ιστορία, τι μου θυμίζει;

Το συμπέρασμα; Τροφή (πλούτος;) υπάρχει αρκετή για όλους. Κάποιοι (λίγοι) όμως συσσωρεύουν τεράστιες ποσότητες τις οποίες ούτε χρειάζονται ούτε ποτέ θα χρησιμοποιήσουν, αφήνοντας τους πολλούς πεινασμένους και στερημένους.

Έτσι πάει η οικονομία της "ελεύερης" αγοράς, της σύγχρονης κοινωνίας μας. Σε μια κοινωνία όπου συνήθως, λόγο και δικαιώματα απολαμβάνουν οι καρακάξες ενώ τα σπουργίτια και τα φιλικουτούνια βλέπουν από μακριά...!!!

Καλό ταξίδι φίλε Άκη...

Σαλπάρισες μονάχος κι έκοψες τα σκοινιά
Καλό ταξίδι να 'ναι...

Πρίν τέσσερα περίπου χρόνια ήρθα αντιμέτωπος με την γνωστή γραφειοκρατία, τους "κανονισμούς", την άρνηση και τα μικροσυμφέροντα κάποιων δημοσίων υπαλλήλων και κάποιων "εκπαιδευτικών".

Η κοινότητα Ακακίου και 3-4 άλλες γειτονικές κοινότητες ζητούσαν επίμονα να λειτουργήσει μονάδα ειδικής εκπαίδευσης στο χωριό τους για να να μην αναγκάζονται οι γονείς των παιδιών με ειδικές ανάγκες να πηγαινοέρχονται μίλια ολόκληρα καθημερινά, πήγαινε - έλα να μεταφέρουν τα παιδιά σε άλλη κοινότητα που λειτουργούσε ειδική μονάδα.

Στο Δημοτικό σχολείο Ακακίου υπήρχε ειδικός χώρος με σχετική πρόνοια. Υπήρχε όμως και η άρνηση. Η οποία δεν ξέρω από που ακριβώς προερχόταν, έβγαινε πάντως προς τα έξω μέσω της διευθύντριας του σχολείου. "Δεν είχαν χώρο", "δεν είχαν προσωπικό", "δεν ήταν έτοιμοι" και άλλα πολλά προσκόμματα.

Μήνες ολόκληρους πηγαινοερχόμουν προσωπικά με συνοδεία ένα - δυό γονιών σε γραφεία, υπεύθυνους, ειδικούς και ανιδείκευτους. Η πόρτες ήταν όλες κλειστές. Ερμητικά κλειστές. Αναμφίβολα, κάποιοι γονείς προσπαθούσαν με όλη τους τη δύναμη και τις "γνωριμίες" τους να μην επιτρέψουν στα παιδιά με ειδικές ανάγκες να φοιτούν στο ίδιο σχολείο με τα δικά τους, υγειή βλαστάρια. Συμπεριφορά γνωστή, υποκρισία και ιδιοτέλεια που πηγάζει από την αμάθεια και την αναισθησία.

Η τελευταία μας ελπίδα για να καταφέρουμε το σκοπό μας ήταν ο Υπουργός Παιδεία. Αποτάθηκα προσωπικά στον Άκη Κλεάνθους. Σε τρεις μέρες με πήρε τηλέφωνο η ιδιαιτέρα από το υπουργικό γραφείο και μου ζήτησε να πάω την επομένη στο δημοτικό σχολείο ΑΚακίου όπου θα πήγαινε και ο ίδιος για μια σχολική εκδήλωση. Πήγα με δυό από τους γονείς των παιδιών με ειδικές ανάγκες...

Χρειάστηκαν τέσσερα με πέντε λεπτά παράθεσης του θέματος από τον υποφαινόμενο! Αμέσως ο Άκης έδωσε τη λύση. ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΙΔΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ, είπε. Το θέμα τελείωσε! Απλά γιατί σε ένα τέτοιο θέμα ΔΕΝ μπορούμε να πούμε όχι! Και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και οι γονείς τους δικαιώθηκαν.

Είχα ξεχάσει αυτή την ιστορία. Ο σημερινός τόσο άδικος και αναπάντεχος θάνατος του αγαπητού φίλου Άκη Κλεάνθους μου την υπενθύμισε.

Και είμαι σίγουρος πως πολλές τέτοιες παρόμοιες ιστορίες θα κρατούν ζωντανή τη μνήμη του.

Αγαπητέ φίλε Άκη, καλό ταξίδι νάναι...