ΚΙΝΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ: Ένας χρόνος ζωής…

Σε λίγες μέρες κλείνει ένας χρόνος ζωής του Κινήματος Κοινωνικής Οικολογίας. Ένας χρόνος από την Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009, όταν ξεκινήσαμε και επίσημα τη δράση μας.

Στον ένα αυτό χρόνο παρουσίας μας στην κυπριακή κοινωνία, καταφέραμε πολλά. Πολύ περισσότερα από όσα αναμέναμε, μέσα από τις δοσμένες, στατικές συνθήκες της κοινωνίας μας με την τόση αφοσίωση σε κομματικά και άλλα δεδομένα.
Καταφέραμε να αντέξουμε στις πιέσεις, τα «μαχαιρώματα» και τα «κτυπήματα κάτω από τη μέση». Καταφέραμε να πολλαπλασιάσουμε τα μέλη μας, να έχουμε Κεντρική Επιτροπή, Γενική Γραμματεία και έξη επαρχιακές επιτροπές παρά τις «με το γάντι απειλές» σε βάρος μελών μας και τις προσβλητικές επιστολές από μέρους «βουλευτών» σε στελέχη μας.

Όπως είχαμε γράψει στην ιδρυτική μας πράξη, σκοπός του Κινήματος είναι να προωθήσει στην επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων και την προστασία του περιβάλλοντος και να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες για τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα της Κύπρου.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια λοιπόν, στον ένα χρόνο ζωής μας ασχοληθήκαμε με ένα αρκετά μεγάλο αριθμό θεμάτων που αφορούν την κοινωνία, το περιβάλλον, την υγεία και την ποιότητα ζωής.

Σταθήκαμε αντιμέτωποι σε άνομα σχέδια καταστροφής της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, οργανώσαμε εκδηλώσεις για βοήθεια συνανθρώπων μας που χρειάζονταν οικονομική βοήθεια για θεραπεία στο εξωτερικό, προωθήσαμε ιδέες και προτάσεις για αλλαγή της νομοθεσίας για διευκόλυνση ατόμων με αναπηρίες, στείλαμε πάμπολλες επιστολές και εισηγήσεις σε Δημαρχεία για θέματα πρόσβασης, προστασίας πρασίνου και πάρκων, ανάρμοστης συμπεριφοράς απέναντι στα ζώα, οδικής ασφάλειας, εξοικονόμησης ενέργειας και άλλα πολλά.

Λάβαμε ενεργά μέρος ή ήμασταν συνδιοργανωτές σε διάφορες εκδηλώσεις ποικίλων θεμάτων όπως οι κλιματικές αλλαγές, η χρήση ποδηλάτου, ενάντια στη στάθμευση σε πεζοδρόμια, ενάντια στην καταστροφή πάρκων και δασών.

Στον ένα αυτό χρόνο καταφέραμε να αναπτύξουμε σχέσεις με πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις του τόπου που δραστηριοποιούνται σε διάφορους τομείς όπως κοινωνικές ομάδες, ζωοφιλικές οργανώσεις, περιβαλλοντικούς ομίλους κ.ά. Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος μας. Μέσα από τη συναίνεση και την κοινή αντίληψη των πολλών και σοβαρών προβλημάτων, να μπορέσουμε, ο καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του, να βοηθήσουμε στην επίλυση τους.

Εμείς δεν ιδρυθήκαμε με σκοπό την αντιπαράθεση, την μικροκομματική σκοπιμότητα και την αυτοπροβολή. Η δική μας οικολογική – κοινωνική θεώρηση των πραγμάτων δεν έχει καμιά σχέση με προσωπικές φιλοδοξίες, αυτοπροβολές, τεχνικές δημοσιότητας. Δική μας θέση είναι ότι η εμπλοκή στα κοινά συνεπάγεται με αυταπάρνηση και ακεραιότητα χαρακτήρων. Κι αυτό θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε σαν τη κορωνίδα της κοινωνικής μας παρέμβασης, όποιο και να ‘ναι το τίμημα.

Μετά από ένα χρόνο ζωής λοιπόν, επαναβεβαιώνουμε τη θέση και τους στόχους μας. Παραμένουμε ένα κοινωνικό – οικολογικό κίνημα, μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες και στείρες αντιπαραθέσεις. Θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε απλόχερα τη βοήθεια μας, όσο μικρή κι αν είναι, σε όποιον την έχει ανάγκη. Σε ότι θεωρούμε λανθασμένο θα παρεμβαίνουμε δυναμικά, θα παραμένουμε σε εγρήγορση σε κάθε τι και κάθε ένα που επιβουλεύεται το περιβάλλον, την υγεία και την ποιότητα ζωής.

"Πράσινες" υποσχέσεις...!

Έχω μια απορία. Αν αύριο με ψηφίζατε βουλευτή ως ενεργό μέλος των οικολογικών δρώμενων της χώρας μας και μετά από πέντε μήνες ανακαλύπτατε ότι τα θέματα που έγραψα στο μπλοκ μου (και έστειλα και στις εφημερίδες για δημοσίευση) τους πέντε αυτούς μήνες, ήταν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και μόνο τα πιο κάτω, δεν θα νοιώθατε απογοήτευση και ότι πρόδοσα την εμπιστοσύνη σας και τις υποσχέσεις που σας είχα δώσει;

Δεν θα νοιώθατε ότι σφετερίστικα τις "πράσινες" ψήφους σας για να γίνω βουλευτής και ότι μετά που με εμπιστευθήκατε, ασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο, εκτός από αυτό για το οποίο με εκλέξατε;

Απορώ πραγματικά...

Τα άρθρα...

- Δυστυχώς αποτύχαμε (Εθνικό Συμβούλιο)
- Υπό τις περιστάσεις (Συνομιλίες / Κυπριακό)
- Ο Ακάμας και οι Βρετανοί (Πολιτική διαμάχη με Προδρόμου)
- Τίποτα δεν πάει χαμένο (Άρδευση)
- Κακοί οιωνοί (Κυπριακό)
- Οι σκληρές αποφάσεις της Κλίντον
- Φάτε κρέας (Κριτική στην κυβέρνηση για την ακρίβεια)
- Αμμόχωστος, Μόρφου και Κερύνεια (Κυπριακό)
- Η τιμή της πόρνης (Κυπριακό)
- Μια πρόταση για την Αμμόχωστο (Κυπριακό)
- Έχω μια απορία (Κυπριακό)
- ΝΕΟΛΕΡΟΙ (Αφισοκόλληση – Πολιτικές νεολαίες)
- Ο Πρόεδρος απογοήτευσε (Κυπριακό)
- Άλλη μια προσφορά (Κυπριακό)
- Ψήφοι, έδρες και φιλότιμο (εκλογικό μέτρο)
- Παρακαλώ στηρίξτε με την ψήφο σας το Βουλευτή μας, στην πιο κάτω ιστοσελίδα και προωθήστε. (ουδέν σχόλιο)
- Θέλουμε 300 βουλευτές (εκλογικό μέτρο)
- Ευρωπαϊκοί εκβιασμοί (Κυπριακό)
- Ψυχραιμία κύριε Πρόεδρε (Κυπριακό)
- Υπάρχει αύξηση τιμών; (Κριτική στην κυβέρνηση για την ακρίβεια)
- Ανοικτά Κύπρου – Γάζας (Κριτική στην κυβέρνηση για τη στάση της στο θέμα της Γάζας)
- Οι συνομιλίες ξανάρχισαν (Κυπριακό)
- Η απόφαση (Εθνικό Συμβούλιο)
- Η Νομοθεσία Προστασίας των Δέντρων (Επιτέλους!)
- Ενότητα (Εθνικό Συμβούλιο)
- Πράσινη εργασία (Πρόταση για οικονομική κρίση)
- Ώρα της συνάντησης κορυφής (Κυπριακό)

(Τα θέματα έχουν αναρτηθεί από τον Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο του 2010 σε "πράσινο", "οικολογικό" μπλοκ)

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Κλήση για στάθμευση σε χώρο αναπήρων, σε αναπηρικό όχημα!!!

Πριν ένα περίπου μήνα, πήγα στη Λεμεσό για δουλειά. Καθιερωμένη εβδομαδιαία τακτική, και σταθερό δρομολόγιο. Από συνήθεια, σε κάθε χώρο που έψαχνα να σταθμεύσω, παρατηρούσα, όπως κάθε φορά, πόσα από τα αυτοκίνητα που ήταν σταθμευμένα στις θέσεις αναπηρικών οχημάτων, ήταν δικαιούχα...

Απολύτως κανένα. Υπεραγορές, πολυκαταστήματα, δημόσιοι δρόμοι, όπου τέλος πάντων υπάρχει προκαθορισμένος χώρος για αναπηρικό όχημα, ήταν όλοι τους κατειλημμένοι από τους «άλλους», τους μάγκες που δεν καταλαβαίνουν τίποτα, όσες έκκλησης κι αν γίνονται, όσες προσπάθειες κι αν κάνουν κάποιοι...

Κατά τις έξη το απόγευμα, έφτασα στο τελευταίο μέρος που έπρεπε να επισκεφθώ πριν γυρίσω στη Λευκωσία. Προς μεγάλη μου έκπληξη, βρήκα μπροστά από το κατάστημα που ήθελα να πάω, χώρο στάθμευσης αναπηρικού οχήματος και μάλιστα ΕΛΕΥΘΕΡΟ!!! Όση ήταν η έκπληξη, άλλη τόση ήταν και η ευχαρίστηση μου, γιατί επιτέλους, έστω και μια θέση, ήταν διαθέσιμη. Στάθμευσα το (αναπηρικό) αυτοκίνητο μου ακριβώς κάτω από την πινακίδα και κατέβηκα. Και μάλιστα, είχα κάνει και σχετική κουβέντα με τα άτομα που συνάντησα, εκφράζοντας και σ’ αυτούς την έκπληξη μου που βρήκα ένα χώρο για αναπηρικό όχημα, άδειο.

Τέλειωσα τη δουλειά μου 45 λεπτά αργότερα και πήγα να πάρω το αυτοκίνητο μου. Η μέρα εκείνη, φαίνεται, ήταν η μέρα των πολλών εκπλήξεων. Μια δεύτερη, πιο δυνατή «συγκίνηση» με περίμενε στο μπροστινό τζάμι του αυτοκινήτου μου... Ακριβώς μπροστά από το σήμα που έχω τοποθετημένο για να υποδεικνύει ότι το όχημα είναι αναπηρικό, βρήκα μια όμορφη κλήση από την αστυνομία!

Στάθμευσα, έλεγε σε χώρο αναπήρων, γι’ αυτό θα έπρεπε να πάω να πληρώσω κάπου 27 ευρώ!!! Δεν ήξερα αν έπρεπε να θυμώσω, να γελάσω ή να βλαστημήσω... Μέσα σε μια μέρα συνάντησα πάνω από 50 αυτοκίνητα που ήταν σταθμευμένα σε χώρους αναπήρων χωρίς να δικαιούνται, και τελικά πήρα εγώ κλήση επειδή έβαλα το αναπηρικό μου όχημα σε χώρο αναπηρικών οχημάτων.

Πήρα τηλέφωνο την τροχαία Λεμεσού. Ο αξιωματικός υπηρεσίας απουσίαζε. Μου είπαν να πάρω αύριο. Πήρα «αύριο» αλλά και πάλι δεν ήταν κανένας μέσα. Πήρα το μεσημέρι, το τηλέφωνο δεν απαντούσε. Πήρα την επομένη το πρωί, βρήκα τον αξιωματικό, του είπα το παράπονο μου. Πρέπει να ομολογήσω ότι μου έτυχε ένας πολύ ευγενικός και φιλικός αξιωματικός.
Μου εξήγησε τη διαδικασία... «Να κάνω επιστολή στον Γενικό Εισαγγελέα, να στείλω αντίγραφα της κλήσης, της αναπηρικής ταυτότητας, του τίτλου ιδιοκτησίας του οχήματος που δείχνει ότι είναι αναπηρικό...»

Ρώτησα, «καλά αφού πια είσαστε συνδεδεμένοι με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, δεν μπορείτε να δείτε αν πράγματι το όχημα μου είναι αναπηρικό και να κλείσει εδώ η υπόθεση;» Η απάντηση ήταν αρνητική. Μόνο ο Γενικός Εισαγγελέας!

Ακολούθησα λοιπόν τη διαδικασία και σε ένα περίπου μήνα, πήρα την απάντηση ότι η κλήση που πήρα έχει διαγραφεί.
Γλίτωσα τα 25 ευρώ!!!

Μου έμεινε όμως η πικρή απορία. Εκατοντάδες αυτοκίνητα, παρανομούν καθημερινά σταθμεύοντας στους λιγοστούς χώρους για αναπηρικά οχήματα. Χιλιάδες σε κάθε μήνα... Και κανένας δεν τους δίνει κλήση. Εμένα, με αναπηρικό σήμα στο αυτοκίνητο μου, πως ήταν δυνατόν να με «γράψουν»; Κι άντε γράφεις ένα ανάπηρο κατά λάθος. Να δεχτώ ότι γίνονται λάθη. Θα πρέπει αυτός ο άνθρωπος να χάσει μια μέρα από τη δουλειά του για να ακολουθήσει τις διαδικασίες; Δεν είναι άδικο;

«Καταγγέλλουν τους προπηλακισμούς αλλά...»

Πότε ο λαϊκσμός δικαιώνει τη βία;

Κάποιοι «Καταγγέλλουν τους προπηλακισμούς αλλά...» όπως λένε, γιατί για την όλη κατάσταση που παρατηρείται αυτές τις μέρες στην Ορμήδεια και τις επιθέσεις εναντίον του Υπουργού Εσωτερικών, φταίει η «η κυβέρνηση που συνεχίζει μια πολιτική στον τομέα της διαχείρισης των στερεών αποβλήτων, των σκυβάλων και των σκουπιδιών που δεν έχει όραμα. Και γιατί εξακολουθεί να μην λαμβάνει υπόψη της τις διαμαρτυρίες πολιτών και κρύβεται πίσω από τις τοπικές αρχές».

Επειδή δεν υπολογίζουμε (σαν Κίνημα Κοινωνικής Οικολογίας) να έχουμε ψηφοδέλτιο στην Ορμήδεια (αλλού δεν ξέρουμε ακόμα), άρα δεν θα χάσουμε καθόλου ψήφους (!!!), δεν έχω κανένα ενδοιασμό να καταδικάσω κάθε μορφή βίας, έστω κι αν αυτή είναι αποτέλεσμα του αισθήματος «αδικίας» που νοιώθει κάποιος ή επειδή τον «πνίγει το δίκαιο». Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτού του τόπου είναι το αίσθημα πως ο καθένας από εμάς κάνει ότι θέλει και το θεωρεί και δικαίωμα του!

Και επειδή έμαθα να λέω τα πράγματα με το όνομα τους, θα πω, πως το να καλείς την κυβέρνηση να σταματήσει να λαμβάνει υπόψη της τα εκλελεγμένα κοινοτικά συμβούλια, τις μελέτες των επιστημόνων των υπουργείων για τα έργα, και να ακούει απλά τις διαμαρτυρίες πολιτών, αυτό, δεν είναι τίποτε άλλο από απλό, γνήσιο και καθαρό λαϊκισμό! Τα συμβούλια εκλέγονται από τους πολίτες, σωστά; Όπως εκλέγονται και οι Πρόεδροι και οι Βουλευτές και οι Δήμαρχοι και τα Δημοτικά Συμβούλια. Κι όταν ένα συμβούλιο αποφασίσει κάτι, πάει να πει ότι η απόφαση τους, λίγο πολύ, εκπροσωπεί και τους πολίτες.

Να υποθέσω πως κάθε φορά που η κυβέρνηση (η όποια κυβέρνηση) αποφασίσει να κάνει ένα έργο θα πρέπει να πάρει σβάρνα όλα τα σπίτια της περιοχής και ρωτά ένα – ένα τους πολίτες αν δέχονται ή όχι; Κι αν αυτό το έργο θα γίνει στη Λεμεσό για παράδειγμα; Να γίνουν 150 χιλιάδες επισκέψεις σε σπίτια για να ληφθεί υπόψη η άποψη των πολιτών;

Η ορθολογιστική διαχείριση των σκυβάλων δεν μπορεί να οριοθετηθεί σε κανένα σημείο της ελεύθερης Κύπρου, (με βάση αυτά που συμβαίνουν), αφού αυτό που μας απόμεινε δεν είναι αρκετό για να γίνουν τέτοια έργα μακριά από κοινότητες. Άρα, όπου και να αποφασιστεί να γίνει ένα έργο, κάποιοι θα διαμαρτύρονται. Και κάποιοι θα τους χαϊδεύουν τα αυτιά, πιστοί στον αιώνιο τους λαϊκισμό και στην προσπάθεια της αντιπολιτευτικής τους δράσης με απώτερο στόχο το κομματικό κέρδος.

Σχολικές τσάντες με ονοματεπώνυμο!

Πρόκειται για ένα ακόμα δείγμα της κακής, ξενόφερτης και ακαταλαβίστικης νοοτροπίας που επικρατεί εδώ και χρόνια στον τόπο μας.

Πιστό αντίγραφο της καταναλωτικής μανίας, της επιδειξιμανίας και του νεοπλουτισμού, που το βλέπουμε σε όλα τα στρώματα και σε κάθε φάση της ζωής μας, η σχολική τσάντα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση στο δυσάρεστο κανόνα.

Η κατάσταση εξελίσσεται σε βραχνά για χιλιάδες φτωχές, πολύτεκνες, ακόμα και μικρομεσαίες οικογένειες, οι οποίες είναι αναγκασμένες να ξοδεύουν, πολλές φορές και ολόκληρο τον μηνιαίο προϋπολογισμό τους, για να μπορέσουν να «ανταποκριθούν» στα τερτίπια της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας μας, στον αρχοντοχωριατισμό και την επίδειξη.

Σχολικές τσάντες με ονοματεπώνυμο. Brand name, που λέμε και στα χωριά. Οι οποίες χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες. Είτε φέρουν το όνομα και το λογότυπο ενός μεγάλου οίκου μόδας, CK, D&G, DKNY και όλα τα άλλα ουτοπικά κατασκευάσματα, είτε είναι σχεδιασμένες στη βάση των πολύ γνωστών ηρώων των παιδικών ταινιών όπως η Barbie, ο Spiderman, ο Superman και άλλοι «νεώτεροι» που ενδεχομένως μου διαφεύγουν λόγω ηλικίας!

Και στις δύο όμως περιπτώσεις, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Η ΤΙΜΗ! Η οποία είναι από τσουχτερή έως αβάστακτη, κάτι που δημιουργεί σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα σε πάρα πολλές οικογένειες.

Είναι βέβαια εύκολο για πολλούς από εμάς να πούμε το αυτονόητο. «Άμα δεν έχουν λεφτά, ας μην τις αγοράζουν».
Σωστά! Όμως όποιος δεν έχει μικρά παιδιά σήμερα, δεν κατανοεί το βάσανο και την ψυχολογική πίεση ενός άπορου γονιού που (όπως όλοι οι γονιοί της σύγχρονης και άνευ οράματος Κύπρου) θέλει το δικό του παιδί να μην υστερεί σε τίποτε από τα υπόλοιπα παιδιά.

Δυστυχώς, έχουμε υποβιβάσει την ευτυχία, τη χαρά και την ευημερία ενός παιδιού στο τι τσάντα θα κουβαλά στο σχολείο και ποιος «μεγάλος μόδιστρος» την έχει σχεδιάσει. Και επειδή, αυτή η κοινωνία από μόνη της δεν πρόκειται να έρθει στα ίσια της με τίποτε, καλό θάταν, το Υπουργείο Παιδείας να βάλει το χεράκι του. Πως τα παιδιά πάνε σχολείο με συγκεκριμένη στολή, παντελόνι, φούστα και πουκάμισο σε συγκεκριμένα χρώματα και σχέδιο; Αυτό ακριβώς μπορεί να κάνει και με τις τσάντες. Απλό, εύκολο και κυρίως λυτρωτικό για το οικογενειακό βαλάντιο.

Η τιμή της οικολογίας και ο εκχυδαϊσμός του πολιτικού λόγου

Σε πρόσφατο άρθρο μου, είχα τονίσει πως το οικολογικό κίνημα έχει μικρό παρελθόν στην Κύπρο αλλά είναι σημαντικό για όλους μας να έχει ένα καλύτερο και πιο δημιουργικό μέλλον. Ο δρόμος προς το μέλλον θα πρέπει να είναι στρωμένος με σοβαρότητα και σκληρή δουλειά. Πρέπει δηλαδή χωρίς ιδεοληψίες και προκαταλήψεις να καταπιαστεί με τα πιεστικά προβλήματα του περιβάλλοντος και να βρει λύσεις σε συνεργασία με όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και ΟΧΙ σε σύγκρουση με αυτά.

Δεν έχουν περάσει πολλά εικοσιτετράωρα από τότε και έπεσε τυχαία στα χέρια μου ένα άρθρο με τίτλο «Η τιμή της πόρνης». Ο τίτλος αυτός είναι σε συγκεκριμένο μπλοκ στο διαδίκτυο. Στα ΜΜΕ όμως στάληκε με διαφορετικό τίτλο, πιο εξωραϊσμένο. «Η τιμή μιας διάσκεψης»!!!

Το πιο πάνω άρθρο σκοπό έχει να «αφυπνίσει» τον Υπουργό Εξωτερικών ο οποίος, όπως λέει το εν λόγω άρθρο, «προσπάθησε να διασκεδάσει τις ανησυχίες που ακούγονται από διάφορες πλευρές για την πρόταση του Προέδρου Χριστόφια για διεθνή διάσκεψη». Και για να τον «αφυπνίσει» ενδεχομένως καλύτερα, του υπενθυμίζει το «ανέκδοτο με την τιμή της πόρνης».

Δεν θα σας αναμεταδώσω το ανέκδοτο. Νοιώθω όμως κυριολεκτικά την ανάγκη να κλάψω για την κατάντια στην οποία οδηγείται ένα μέρος του οικολογικού κινήματος.
Το να παρασύρεται το οικολογικό κίνημα και οι οικολογικά ευαίσθητοι πολίτες σε τέτοια μικροκομματικά και αντιδεοντολογικά μονοπάτια, το μόνο σίγουρο είναι ο κατακερματισμός της οικολογικής ιδεολογίας, η οποία θυσιάζεται καθημερινά στο βωμό των προσωπικών πολιτικών προτιμήσεων και φιλοδοξιών, κάποιων.

Η Κύπρος έχει ανάγκη από ένα πραγματικό οικολογικό κίνημα. Έχει ανάγκη από ένα κίνημα που θα νοιάζεται και θα εργάζεται με ανιδιοτέλεια και μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες για την βελτίωση της ποιότητας της ζωής, την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων και την προστασία του περιβάλλοντος και να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες για τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα του τόπου. Είναι καιρός οι οικολογικά σκεπτόμενοι πολίτες να αρχίσουν να βλέπουν την οικολογία όχι σαν μια μόνιμη στείρα άρνηση και μονότονη αντίδραση σε πολιτικά και εθνικά θέματα, αλλά σαν μια θετική δύναμη δημιουργικής κριτικής, ορθολογισμού και ευφάνταστων προτάσεων.
Ο δρόμος για μια όμορφη χώρα με καλοδιατηρημένο περιβάλλον και μια δίκαιη κοινωνία, δεν περνά μέσα από την πολιτική αντιπαράθεση, την σύγκρουση με ομάδες πολιτών, τις μικροκομματικές σκοπιμότητες και τις προσωπικές επιλογές κανενός. Η Οικολογία είναι μια παγκόσμια και πανανθρώπινη ιδεολογία την οποία, όσοι από εμάς έχουν αποφασίσει να υπηρετήσουν, έχουν υποχρέωση να την κρατήσουν μακριά από κάθε «ανορθόδοξο» χειρισμό, λαϊκίστικες προσεγγίσεις και προσωπικές φιλοδοξίες. Η «εκπόρνευση» της οικολογικής ιδεολογίας, ούτε σαν ανέκδοτο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή…

Σαν Κύπριοι πολίτες έχουμε και έγνοια και αγάπη για τον τόπο μας και ασφαλώς θέλουμε όλοι να λυθεί το πρόβλημα της κατοχής και να ζήσουμε επιτέλους σε μια ελεύθερη πατρίδα. Ως Κίνημα Κοινωνικής Οικολογίας, θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε το μέτρο. Στοχεύουμε στα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα πρωτίστως. Η συνεχής, μονότονη και αχρείαστη αντιπαράθεση, οι συνεχείς και καθημερινές ανακοινώσεις και δηλώσεις σχετικά με τις προσπάθειες επίλυσης του κυπριακού και η συχνότατη σύγκρουση κυρίως για θέματα που δεν έχουν σχέση με το περιβάλλον και την κοινωνία, δεν έχουν κανένα άλλο αποτέλεσμα από την υποβάθμιση και ελλειπή ενασχόληση με τα θέματα υποτίθεται πως πρωτίστως θα πρέπει να μας απασχολούν σαν οικολόγους.

Πότε επιτέλους θα έχουμε Εθνικό Σχέδιο Υγείας;

Είναι κάποιες στιγμές που η απορία, η αγανάκτηση και το αίσθημα της αδικίας, γίνονται τόσο μεγάλος κόμπος στο λαιμό, που δύσκολα πιστεύεις πως μπορείς να ξεπεράσεις ένα τόσο βασανιστικό αίσθημα.

Κτύπησε το τηλέφωνο μου πριν μια περίπου βδομάδα. Στην άλλη άκρη της γραμμής ένας παλιός φίλος και συνάδελφος, έντρομος, σε κατάσταση πανικού.
Ένα από τα τρία του παιδιά παρουσίασε ξαφνικά ένα σοβαρό πρόβλημα λευχαιμίας και είχε απόλυτη ανάγκη θεραπείας στο εξωτερικό.

Η διαδικασία δύσκολη, τα λεφτά που απαιτεί μια τέτοια θεραπεία πολλά, πάρα πολλά. Ούτε κι αν πουληθεί το σπίτι τους, το μόνο περιουσιακό στοιχείο που έχουν, δεν αρκεί. "Δουλεύω σαράντα χρόνια" μου είπε σχεδόν με λυγμούς, "πληρώνω φόρους, κοινωνικές ασφαλίσεις, ταμεία προνοίας, συντεχνίες, ιατροφαρμακευτική κάλυψη... Και λοιπόν; Τώρα που πεθαίνει το παιδί μου, ποιος με καλύπτει;"
Κανείς. Δυστυχώς στην ευρωπαϊκή Κύπρο του 2010, κάθε φορά που ένα παιδί, ένας πολίτης χρειαστεί τέτοιου είδους θεραπείες, κανένας δεν είναι "υπεύθυνος", "υπόχρεος" ή "υπόλογος" για να δώσει ένα χέρι βοήθειας στους ταλαιπωρημένους ανθρώπους.

Έφερα στο μυαλό μου τις συζητήσεις που άκουσα (σε κάποιες συμμετείχα κιόλας) εδώ και 20 περίπου χρόνια για το Εθνικό Σχέδιο Υγείας.

Ένα σχέδιο, όπως λέγανε τότε, που θα κάλυπτε τα πάντα και κανένας πολίτης αυτού του τόπου δεν θα ‘χε πια ανάγκη να "ζητιανεύει" κάθε φορά που χρειαζόταν μια σοβαρή εγχείρηση ή θεραπεία...

Ένα σχέδιο που θα σταματούσε μια για πάντα την απαράδεκτη "έκθεση" μικρών παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας, την περιφορά τους σε πλατείες και εκδηλώσεις (σαν αρκούδες σε πανηγύρια) για να αποφασίσουμε εμείς, οι "φιλεύσπλαχνοι, καλόκαρδοι και ευαίσθητοι" Κύπριοι να δώσουμε το κάτι τις μας...
Ένα σχέδιο που θα σεβόταν την αξιοπρέπεια αλλά και το δικαίωμα του φορολογούμενου πολίτη στην υγεία, το δικαίωμα του στη ζωή...
Ένα σχέδιο που θα έδινε ελπίδα και δικαίωμα στα παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας να συνεχίσουν να χαμογελούν, να ελπίζουν και να ονειρεύονται...

Προσπάθησα να καθησυχάσω το φίλο μου και το υποσχέθηκα να βοηθήσω όσο μπορώ. Όσο μπορώ. Αν είναι δυνατόν να κινδυνεύει ένα παιδί να χάσει τη ζωή του κι εμείς να κάνουμε "ότι μπορούμε". Κι αν αυτό το "'όσο μπορώ" δεν είναι αρκετό;

Αηδίασα στη σκέψη όλων των παχουλών λόγων των πολιτευτών , των πολιτικών και των πολιτικάντηδων.
Αηδίασα στη σκέψη όλων αυτών που ακούμε καθημερινά για επενδυτικά σχέδια δισεκατομμυρίων, για εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία μαμούθ, εκκλησίες 26 μέτρων.
Δεν ξέρω πόση είναι η δική μου ευθύνη, αν έχω οποιαδήποτε ευθύνη σε όλο αυτό το θέατρο της βλακείας, της υποκρισίας και της ψευτιάς...

Νοιώθω όμως την ανάγκη να ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη από το φίλο μου. Ένα συγνώμη γιατί δεν ξέρω πως να τον βοηθήσω αυτή τη στιγμή που ανεβαίνει το Γολγοθά του φορτωμένος τον τεράστιο σταυρό του...

Πόσο λάθος πήραμε τη ζωή μας...